Followers

Monday, March 29, 2010

കൊല്ലം ബീച്ചിലേക്കൊരു യാത്ര

ഇന്ന് ഞായറാഴ്ച സമയം പുലര്ച്ചെ നാല് മണി. ഞാനിന്നു നേരത്തെയുണര്ന്നിരുന്നു. ഇന്നലെപെയ്ത മഴയുടെ തണുപ്പ് ഇന്നുരാത്രിയും പൂര്ണ്ണമായി വിട്ടകന്നിരുന്നില്ല. എന്തൊരു മഴയായിരുന്നു ഒന്നരമണിക്കൂറോളം തിമര്ത്തുപെയ്തിരുന്നു. "മഴേ ഞാനൊരു ബ്ലോഗേഴുതുകയാണ് അതൊന്നുതീര്ക്കാനനുവദിക്കൂ." എന്റെ ആത്മഗതം ഇന്നലെ ആ മഴ കേട്ടിരുന്നില്ല. ഭയാനകമായ ശബ്ദത്തില് വന്ന മിന്നലും ഇടിമുഴക്കം പക്ഷേ ആ ബ്ലോഗെഴുത്തവസാനിപ്പിക്കാന് എന്നേ പ്രിരിപ്പിച്ചു. മുന്പൊരിക്കല് അതുചെയ്യാതിരുന്നതുകൊണ്ടായിരുന്നു എന്റെ കംപ്യൂട്ടര് വെറും ചിത്രമായത് ഞാനോര്ത്തു. കാലത്തെഴുന്നേറ്റ് പറന്പിലൂടെ നടക്കുന്പോ കാണുന്നത് അച്ഛന്റെ വാഴത്തോട്ടമെല്ലാം മഴ തകര്ത്തിരിക്കുന്നു. പറന്പിലൂടെ നടന്ന് ഞാന് കുറേ ചിത്രങ്ങളെടുത്തു. ഇലകളിലൊക്കെ മഴത്തുള്ളികള് നില്ക്കുന്നു. കുറേ മഴച്ചിത്രങ്ങള്. തിരികെ വന്ന് കന്പ്യൂട്ടറിന്റെ മുന്നിലിരുന്ന് ഫോട്ടോകളൊക്കെ നേക്കിയിരുന്നു. ഇന്നലെ ശരിക്കും എന്താണ് സംഭവിച്ചത്.
[ഇന്നലെ രാത്രി പത്തരകഴിഞ്ഞു ഞാന് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്. മഴചാറുന്നതിനാല് നല്ല വേഗതയിലാണ് ബൈക്കോടിച്ചുവന്നത്. മഴയ്ക്ക് കൂട്ടായി മിന്നലിന്റെ ചിത്രപ്പണികളും പെരുന്പറയുമായ ഇടിയും തുടങ്ങുന്നതിനുമുന്പുതന്നെ ഞാന് വീട്ടിലെത്തി. വന്നപാടെ കംപ്യൂട്ടര് ഓണ്ചെയത് ബ്ലോഗെഴുത്ത് തുടങ്ങാം എന്നുവിചാരിച്ചു. പട്ടന്നാണ് അത്യുച്ചത്തില് ഒരിടിയും മിന്നലുമുണ്ടായത്. കംപ്യൂറോഫ്ചെയത് മുറിയിലെയും പുറത്തെയും വെളിച്ചവും കെടുത്തി  വരാന്തയില് വന്നിരുന്നു. ഓടിന്റെ വാരിയില് നിന്നും വീഴുന്ന മഴവെള്ളത്തിലേക്ക് കാലും യാണിരിപ്പ്. വെളിച്ചക്കുറവുള്ളതിനാല് മഴ നന്നായി കാണാന് പറ്റുന്നില്ല. പുറത്തെ ലൈറ്റിടാം. ലൈറ്റിട്ടു ആ വെള്ള വെളിച്ചം എനിക്കിഷ്മായില്ല. വീടിന്റെ പുറത്തെ ബള്ബുകളിലൊരെണ്ണം മഞ്ഞ വെളിച്ചം തരുന്നതായിരുന്നു.
അച്ഛന്റെ കാലന് കുട കുറച്ചുനാളിനുമുന്നേതന്നെ എന്റേതാക്കിയിരുന്നു. അതുമെടുത്ത് മഴയിലേക്ക് ഞാനിറങ്ങി. കാലുകളി വീഴുന്ന വെള്ളത്തിന് നല്ല തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. വീടിനൊരു വലത്തുവച്ചു. സിറ്റൌട്ടിലെ ലൈറ്റില് ടങ്സ്റ്റണ് ആയിരുന്നു. അതിളക്കി എന്റെ മുറിയുടെ പുറത്തെ വരാന്തയിലിട്ടു. കൊള്ളാം മഞ്ഞ വെട്ടം. വീണ്ടും ഞാനാമഴയിലേക്ക് കാലും നീട്ടിയിരുന്നു. കുട മഴയില് തന്നെ വച്ചു. കുടമാത്രമിരുന്ന് മഴനനയുന്നത് കാണാന് നല്ല ചന്തമുണ്ട്. ആ ഫ്രയിമൊന്നു പകര്ത്തിയാലോ ആലോചന മാത്രമേ നടന്നുള്ളു. മടി അതെന്നെ എഴുന്നേല്ക്കാന് സമ്മതിച്ചില്ല. മഴയിലേക്ക് നീട്ടിയ കാല് തണുത്ത് മരവിച്ചിരുന്നു. വാരിവെള്ളത്തിന്റെ ശക്തി കൂടിവരുന്നു. മഴശക്തിയായതോടെ ഇടിയും മിന്നലുമൊക്കെ  അവസാനിച്ചിരുന്നു.
മഴയിലൂടെ ഇറങ്ങി നടന്നാലോ. ആ പ്രദേശത്ത് ഞാന്മാത്രമേ മനുഷ്യജീവിയായി ഇങ്ങനെ ഉണര്ന്നിരിപ്പുള്ളായിരുന്നു. കൂട്ടിന് ഓരിയുന്ന പട്ടികളും. ഈ തണുപ്പത്ത് ഇങ്ങനെ പുറത്തിറങ്ങിയിരിക്കാനെനിക്കെന്താ ഭ്രാന്തുണ്ടോ. ഒരു പടികൂടി താഴേക്ക് ഞാനിറങ്ങിയിരുന്നു. ഇപ്പോ കുറേക്കൂടി നന്നായി നനയുന്നുണ്ട്. തല നനയാതിരിക്കാന് ഞാന് പാടുപെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഏത്രനേരമങ്ങനെയിരുന്നെന്നെനിക്കറിയില്ല. ഒരു സ്വപ്നത്തില് നിന്നാണ് ഞാന് ഞെട്ടിയാണ് ഞാനുണര്ന്നത്. മഴ ശമിച്ചിരിക്കുന്നു. മഴയുടെ വിടവാങ്ങല് അറിയിക്കാനെത്തിയ ഇടിശബ്ദം എന്റെ സുന്ദര സ്പ്നത്തേ പാതിയില് മുറിച്ചുകളഞ്ഞു.  മുറിഞ്ഞുപോയ സ്വപ്നം ഓര്ത്തെടുക്കാന് ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും കുറേ നേരം കൂടി ഞാനാപടികളിലിരുന്നു. ആ ചിന്തകള്ക്കിടയിലറിയാതെ ഞാനുറങ്ങിപ്പോയി. മഞ്ഞ ടങ്സ്റ്റണ് ലൈറ്റ് അപ്പോഴും പ്രകാശിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വാരിയില് നിന്നുവീഴുന്ന വെള്ളം തുള്ളിതുള്ളിയായി എന്റെ കാലില് പതിക്കുന്നുമുണ്ട്.
വീണ്ടുമൊരിടിനാദമാണെന്നെ ഉണര്ത്തിയത്. ഒന്നും കാണാന് പറ്റുന്നില്ല. പെട്ടന്ന് ചാടിയെഴുന്നറ്റഞാന് പടിയില് തട്ടി ഞാന് മുറ്റത്തേക്ക് വീണു. അവിടെ കിടന്നുതന്നെ ഞാനേര്ത്തെടുക്കാന് ശ്രമിച്ചു ഞാനെങ്ങനെ മുറിക്കുപുറത്തിവിടെ വരാന്തയിലെത്തി. ഞാനിവിടെ പുറത്തിരുന്നാണോ ഉറങ്ങിയത്. കറണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു അതാണെനിക്കൊന്നും കാണാന് പറ്റഞ്ഞത്. മഴ നനഞ്ഞിരുന്നതുകൊണ്ട് നന്നായി തണുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.]
മൊബൈല് ഫോണ് ബല്ലടിച്ചു കട്ടായി.  മിസ്ഡ് കോള് ആയിരുന്നു.
ഉദയത്തിന്റെ ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നതിനായി കൊല്ലം ബീച്ചിലേക്ക് ഒരു ട്രിപ്പ് പ്ലാന് ചെയ്തിരുന്നു. അതിന് പോകനുള്ലവരുടെ മിസ്ഡ് കാളുകളായിരുന്നു അത്.
ഫോണ് വീണ്ടുമടിക്കുന്നു. (ഇപ്പോ മിസ്കാളായില്ല ഞാനതെടുത്തു)
നിഖിലാണ്. അവന് റഡിയായി കാറുമായി തിരിച്ചു ഇപ്പോ എത്തും എന്നുപറയാന്.
സമയം അഞ്ചായി.
തലേന്നേ ട്രിപ്പിന് പോകാന് എന്നോടൊപ്പം കൂടിയ ശ്യാമിനെ വിളിച്ചു നിഖില് കാറുമായി തിരിച്ചിട്ടുണ്ട് വേഗം റഡിയായില്ലെങ്കില് വണ്ടിവരുന്പോ ഞാനങ്ങ് പോകും.
അവന് റഡിയായി വരുന്നതിന് മുന്പുതന്നെ കാറെത്തി. കെട്ടും ഭാണ്ഡവുമൊക്കെയെടുത്ത് കാറില് വച്ച് ശ്യാമും ഞാനും നിഖിലും കൂടി തുളസ്സിയണ്ണന്റെ വീട്ടിലെത്തി. ഇപ്രാവശ്യം ഫോട്ടോഗ്രാഫി ട്രിപ്പിന് തുളസ്സിയണ്ണനേക്കൂടി ഉള്പ്പെടുത്തി. ഗേറ്റില് തന്നെ അണ്ണന് നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു. അണ്ണനെയും കയറ്റി വെളുപ്പാന് കാലത്ത് കൊല്ലം ബീച്ചിലേക്ക് പോകവേ ഞാനാലോചിച്ചു. ഈ വെളുപ്പാന് കാലത്ത് ഇതിന്റെ വല്ല ആവശ്യവുമുണ്ടായിരുന്നോ. വല്ല സുന്ദര സ്പ്നവും കണ്ടുറങ്ങുന്നതിന് പകരം.
അങ്ങനെ ഞങ്ങള് കൊല്ലം ബീച്ചിലെത്തി. ആ കടല് തീരത്തുകൂടെ പടിഞ്ഞാറേക്കുള്ള റോഡിലൂടെയുള്ള കാര് യാത്ര പുലിമുട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന ഗേറ്റിലെത്തിനിന്നു. ഗേറ്റ് പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഒരു പുതിയ മഞ്ഞ ബോര്ഡുമുണ്ട്. അതിക്രമിച്ചുകടക്കുന്നവര് ശിക്ഷിക്കപ്പെടും പുലിമുട്ടിന്റെ അറ്റവരെയുള്ള രണ്ടുകിലോമീറ്റര് കാറില് പോകം എന്നത് നടക്കില്ലെന്നു മനസ്സിലായി.
ഒരുയരം കുറഞ്ഞ ടാപ്പ് അതിനടുത്ത് നിന്ന് പത്തുവയസോളം പ്രായമുള്ള ഒരു പെണ്കുട്ടി പല്ലുതേക്കുന്നു. അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന കുടിലില് നിന്നും ഒരാള് ഇറങ്ങി പുറത്തേക്കുവന്നു. ആ കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛനാണെന്നു തോന്നുന്നു. ടാപ്പുതുറന്ന് ഒരു കുന്പിള് വെള്ളമെടുത്ത് മുഖത്തൊഴിച്ചുകൊണ്ടുനില്ക്കുന്ന ശ്യാമിനെ അയാള് രൂക്ഷമായി നോക്കി.
ചേട്ടോ ആ പുലിമുട്ടിലേക്ക് പോകാന് എന്തേലും മാര്ഗ്ഗമുണ്ടോ
ഇല്ല
അയാളുടെ മറുപടി ഇടിവെട്ടും പോലായിരുന്നു.
ചതിച്ചു. രാവിലെ ഉറക്കമൊഴിച്ചു ഇത്രയും ദൂരമോടി വന്നിട്ട്. ഇത് മെനക്കെടുത്തായല്ലോ. ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞ ചേട്ടന് പെട്ടന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്ന്.
ദാ ഈ വഴിയിലൂടെ അവിടേക്ക്പോകാം.
ഞാനാലോചിച്ചു ആദ്യം ഇല്ലെന്നുപറയുക. പിന്നെ വഴി കാണിച്ചുതരിക. എന്തായിരിക്കും. അയാള് ഞങ്ങളുടെ കയ്യിലിരുന്ന ക്യാമറയും മറ്റു സെറ്റപ്പുകളും പിന്നീടാണ് കണ്ടത്. ആ ചേട്ടന് കാണിച്ചുതന്ന വഴിയിലൂടെ ഞങ്ങളിറങ്ങി കടല് തീരത്തെത്തി.
പ്രതാമമൊക്കെ നശിച്ച് പൊളിഞ്ഞുതുടങ്ങിയ വള്ളം കടലോരത്തിരിക്കുന്നു. ഉദയമായിട്ടില്ല. ഞങ്ങള് നടന്ന് പുലിമുട്ട് ആരംഭിക്കുന്നിടത്തെത്തി. പിന്നീട് കോണ്ക്രീറ്റ് റോഡായിരുന്നു. ഒരുവശത്ത് ഉയരമുള്ള ഭീമാകാരമായ പാറകളടുക്കിയിരുന്നു. അതിനപ്പുറം കടല്തിരകള് ശക്തമായിവന്നലച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. നേരെ കിഴക്കോട്ട്തന്നെയായിരുന്നു. ആ കോണ്ക്രീറ്റ് റോഡ്. ദൂരെ സൂര്യന് ഉദിച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നല്ല ചോരയുടെ നിറം. ആകാശത്തിന് കറുപ്പുനിറം വിട്ടകന്നിരുന്നില്ല. ആ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങള് കടല് വെള്ളത്തില് പതിച്ച് ഞങ്ങളിലേക്കടുത്തുവരുന്ന കാഴ്ച മനോഹരമായിരുന്നു.
ചിത്രങ്ങളെടുത്ത് തിരിഞ്ഞപ്പോള് ഒരാളെ കൂട്ടത്തില് കാണാനില്ല. എന്റെ തലയുടെ മുകളില് നിന്നൊരു വിളി. ഇങ്ങോട്ട് കയറിപ്പോരെ. ഇവിടെ നിന്നാല് വൈഡൈംഗിളിന് സ്കോപ്പുണ്ട്. കടലിലേക്കിറക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന പാറകള് ഞങ്ങള് നില്ക്കുന്ന റോഡില് നിന്നും മൂന്നാളിന്റെയോളം പൊക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അതിലൊരെണ്ണത്തിന്റെ മുകലി വലിഞ്ഞുകയറി നില്ക്കുകയായിരുന്നു കാണാതായ ചങ്ങാതി. എന്നേക്കൂടി വലിച്ചതിന്റെ മുകളില് കയറ്റി. മനോഹരമായിരുന്നു അവിടെ നിന്നു കണ്ട കാഴ്ച. കിഴക്കോട്ട് നോക്കിയാല് ഉദയവും വിശാലമായ കടലും. ഞങ്ങള്ക്ക് പോകേണ്ട റോഡും കാണാമായിരുന്നു. പടിഞ്ഞാറേക്ക് അങ്ങ് വിളക്കുമരം വരെയും. അവിടെ നിന്നുതന്നെ കുറേ ചിത്രങ്ങളെടുത്തു. അള്ളിപ്പിടിച്ചൊരുവിധം താഴെയിറങ്ങി.
പിന്നെയും കുറേ ദൂരംകൂടി കിഴക്കോട്ട് നടന്നു. ഒരു മൂവര് സംഘം ബൈക്കില് പോകുന്നു കയ്യില് ചൂണ്ടയും മറ്റുമുണ്ട്.
ഞങ്ങളെക്കൂടി എടുക്കണേ
ബൈക്കില് നടക്കിരുന്ന ചേട്ടന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
ചേട്ടന് പോയി പണി തുടങ്ങിക്കോ ഞങ്ങള് ദാ വരുന്നൂ
കുറച്ചുദൂരം കൂടി പോയിട്ട് ഞങ്ങള് തിരികെ നടന്നു. ഇപ്പോ തന്നെ ഒന്നര കിലോമീറ്ററായി ഇനി പോയാല് വിശന്നു ചാകും. തിരികെ നടന്നാല് ശരിയാകില്ല ഞങ്ങള് ക്യാമറയെല്ലാം പായ്ക്ക് ചെയ്ത് തിരികെ ഓടി. കരയിലെത്തി മടങ്ങി പോന്നൂ.
എല്ലാത്തിനും കടല് മാത്രം സാക്ഷി.

Wednesday, March 24, 2010

“തൃപ്പൂണിത്തുറക്കാരന് ശശി” ...... അവനാണ് എന്നെ വയലിന് വായിക്കാന് പഠിപ്പിച്ചത്.
























ഫസ്റ്റ് ഷോ സിനിമ തുടങ്ങണമെങ്കില് 6 മണി കഴിയണം ഇപ്പോ സമയം 1.30 ബീച്ചില് പോയിരിക്കാം. ആ ഉച്ചയിലിന്റെ കാഠിന്യം വകവയ്ക്കാതെ ഞാനാ കടലോരത്തിരുന്നു. വിശാലമായ കടല് കരയിലേക്കാഞ്ഞടിക്കുന്ന തിരമാലകളെനോക്കിയങ്ങനെയിരുന്നു. കടലില്നിന്നടിക്കുന്ന കാറ്റിനുപോലും നല്ല ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്കല്പം കിഴക്കുമാറി കുറേ ചുമട്ടുതൊഴിലാളികളിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഓലകൊണ്ട് മടക്കിക്കുത്തിയുണ്ടാക്കിയ ഒരു കൂരയുടെ കീഴിലായിരുന്നു അവരിരുന്നത്. അതുപോലെ ഒരുകുടയും പിടിച്ച് രണ്ടുകാമിതക്കള് എനിക്കു പടിഞ്ഞാറുമാറിയുമിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഈ രണ്ടുഗണത്തിലും പെടാതെ ഞാനും. ക്യാമറ കൊണ്ടുവന്നിരുന്നെങ്കില് രണ്ടു ഫ്രയിം എടുക്കാമായിരുന്നു എന്നിങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് ആ ചുവന്ന വസ്ത്രധാരികളായ ചുമട്ടുതൊഴിലാളികളിരിക്കുന്നിടത്തേക്ക് നേക്കി. നോട്ടം അവരെയും കടന്ന് കടലോരത്തുകൂടി കുറേക്കൂടി കിഴക്കോട്ടായി ദൂരെനിന്നും ഒരു നിഴല് നടന്നടുക്കുന്നുണ്ട്. ആ കടലോരത്തുകൂടി ഒരാള് നടന്നുവരുന്നു. പാന്റും ഷര്ട്ടും ഓവര്ക്കോട്ടും ടൈയ്യും ഷൂസുമൊക്കെയിട്ടൊരാള്. പറന്ന് ഒരനുസരണയുമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന മുടിയും തടിച്ച ചുവന്ന കണ്ണുകളും അയാളുടെ വസ്ത്രധാരണത്തിനുണ്ടായിരുന്ന അഢ്യത്ത്വം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. കാലിലെ പൊട്ടിയ അയാളുടെ വിരലുകള് കാണാമായിരുന്നു കടും നീലനിറമുള്ള ഓവര്ക്കോട്ട്. എന്നോ തേച്ചുമടക്കിയതിന്റെ പാടുകള് ആ വസ്ത്രത്തില് കാണാം. അയാളുടെ   എന്തോ തൂക്കിയിട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
ഹെയ്
അതൊരു വയലിനാണല്ലോ.
കൊള്ളാല്ലോ.
എനിക്കുമുന്നിലിരുന്നു ചീട്ടുകളിക്കുകയായിരുന്ന തൊഴിലാളികള്ക്കടുത്തേക്കയാളെത്തി. അവരോടെന്തോ ആംഗ്യഭാഷയിലയാള് സംസാരിച്ചു. എന്നിട്ട് എന്നടുത്തേക്ക് നടന്നടുത്തു. അടുത്തുവരുന്നതിന് മുന്നേതന്നെ അയാള് വയലിന് ബാഗില്നിന്നെടുത്ത് വായന തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒരു മലയാളം സിനിമയുടെ പാട്ട്. എനിക്കുവേണ്ടി പടുന്നതുപോലെ ഞാന് അറിയാതെ കണ്ണടച്ചുപോയി. അത്രക്ക് സുന്ദരമായി അയാള് വായിച്ചു. കണ്ണുതുറന്നപ്പോഴേക്കും അയാളെന്നെയും കടന്ന് ആ കുടചൂടിയിരിക്കുന്ന കാമിതാക്കള്ക്കടുത്തെത്തിയിരുന്നു. പിന്നീട് പഴയ മലയാളം പ്രണയഗാനങ്ങളുടെ ബിറ്റുകളുടെ മേളമായിരുന്നു. ഞാന് കടലിലേക്കുനോക്കിയിരുന്ന് അയാളുടെ വയലിന് സംഗീതം ആസ്വദിച്ചു. പെട്ടന്ന് ആ വായന അവസാനിച്ചു. അയാള് വയലിന് ബാഗില് വച്ച്. കമിതാക്കളുടെ നേരെ കൈനീട്ടുന്നു ആ വയനയ്ക്കുള്ള പണം വാങ്ങാന്. അവര് കൊടുത്ത പണം വാങ്ങി ധൃതിപ്പെട്ട് വന്നവഴിയെ എന്നേക്കടന്ന് ആ ചുമട്ടുതൊഴിലാളികളുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി. അവരോട് പിന്നെയുമെന്തൊക്കെയോ ആംഗ്യം തൊഴിലാളികളുടെ കൂട്ടത്തിലി നിന്നൊരാള് പെട്ടന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് അയാളോടൊപ്പം നടന്നു കരയിലേക്ക് കയറിപ്പോയി.
എനിക്കാകെ വിഷമമായി നന്നായി വയലിന് വായിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അയാള്. കുറേനേരമെന്റടുത്തിരുന്ന് അാള് വായിപ്പിച്ച് പണം കൊടുക്കാം എന്നൊക്കെ ഞാനാലോചു. എന്തു ഭംഗിയായിയാണ് വയലിന് വായിച്ചു.
ഞാനറിയാതെ എന്റെ വയലിന് പഠനകാലം ഓര്ത്തുപോയി.
 “തൃപ്പൂണിത്തുറക്കാരന് ശശി
അവനാണ് എന്നെ വയലിന് വായിക്കാന് പഠിപ്പിച്ചത്.

ഞങ്ങള് വലിയ കൂട്ടുകാരായിരുന്നു.
ഞാന് കൊച്ചുതുന്പിയും കൂട്ടുകാരും പഠനമാസികയില് ജോലിചെയ്തിരുന്ന കാലം. ഞങ്ങള് മൂന്നുപേരായിരുന്നു പ്രധാന കൂട്ടുകാര്. ആര്ട്ടിസ്റ്റ് ഹരി കൊട്ടിയം, ശശി കുമാര്, പിന്ന ഈ ഞാന്. യാതോരു നിയന്ത്രണങ്ങളുമില്ലാത്ത മൂന്ന് ചങ്ങാതിമാര്. പതിനഞ്ചുദിവസം കൊണ്ട് ചെയ്യേണ്ട ജോലി നാലോ അഞ്ചോ ദിവസം കൊണ്ട് ഭംഗിയായി തീര്ത്തിട്ട് കറങ്ങിനടക്കുക ഇതായിരുന്നു എന്റെയും ഹരിയുടെയും പരിപാടി. ശശിക്കതുപറ്റില്ലായിരുന്നു മാഗസിന് എഡിറ്ററുടെ ജോലി അത്ര ഭാരമുള്ളതായിരുന്നു.
ഓഫീസ് സമയം കഴിഞ്ഞുകിട്ടുന്ന സമയം സന്തോഷകരമാക്കാന് ഞാനും ഹരിയും കൂടി ഒരു മാര്ഗ്ഗം കണ്ടെത്തി. എല്ലാരും അഞ്ചുമണിയാകുന്പോ പോകും. ശശിയും മറ്റും അവിടതന്നെയാണ് താമസം. ശശി നന്നായി പാട്ടുപാടും വയലിന് വായിക്കും ഞങ്ങള് മൂവര് സംഘവും ചീഫ് എഡിറ്റര് ദേവസ്യ സാറും ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഡയറക്ടേഴ്സുമെകാണു ആസയത്ത്. ശശിയെക്കൊണ്ട് വയലിന് വായിപ്പിക്കുകയോ പാട്ടുപാടിക്കുകയോ ചെയ്യാം എന്നു ഞാനേറ്റു. തൃപ്പൂണിത്തുറയിലായിരുന്നപ്പോ അവന് ഗാനമേളയ്ക്ക് പാടാനൊക്കെ പോയിരുന്നു. പക്ഷേ ഇതിനൊക്കെ ചുക്കാന് പിടിക്കുമായിരുന്നെങ്കിലും ആര്ട്ടിസ്റ്റിടയ്ക്ക് ഇടയ്ക് മുങ്ങും ട്യൂട്ടോറി വിടണ സമയമാകുന്പോ എന്തോ ചുറ്റിക്കളിയുണ്ടാരുന്നു. അവന് നന്നായി കാരിക്കേച്ചറുകളും മറ്റും വരയ്ക്കുമായിരുന്നു. ചീഫ് എഡിറ്ററും മറ്റുമായിരുന്നു അവന്റെ പ്രധാന ഇര.
ശശിയുടെ വയലിന് വായന എനിക്കിഷ്ടമാരുന്നു. ആ വരവീണാ മൃദുവാണി എന്നെ വല്ലാതെ ആകര്ഷിച്ചു.
ടാ ശശീ എന്നേക്കൂടി പഠിപ്പിക്കുമോ വയലിന് വായിക്കാന്.
:പിന്നെന്ത്
ആ മറുപടി നിക്കു സന്തോഷം നല്കുന്നതായിരുന്നു.
സ്വരസ്ഥാനങ്ങളൊക്കെ അവന് പറഞ്ഞുതന്നു.
അതു വായിച്ചിട്ടൊന്നും ആദ്യം ശരിയാകണില്ല. തോല്ക്കാന് സമ്മതിക്കാത്ത മനസ്സാണല്ലോ പ്രശ്നം. ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
ആ പരീക്ഷണം ഒരാഴ്ചത്തോളം നീണ്ടു. അപശബ്ദങ്ങളൊക്കെ ഈണമുള്ള ശബ്ദമായി. അവനെനിക്ക് നോട്സ് നോക്കി വായിക്കാന് പഠിപ്പിച്ചു.
അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് മദ്ധ്യവേനലവധി വന്നത്. ഒരുമാസം ഞങ്ങള്ക്കവധിയായിരുന്നു.
എനിക്കു വല്ലാത്ത വിഷമം.
അതുമല്ല ശശിയുടെ പാട്ടും ഹരിയുടെ സാന്നിദ്ധ്യവുമില്ലാത്ത ഒരുമാസം ബോറായിരിക്കും എന്നെനിക്കറിയാം. വളരെ വിഷമത്തോടെയാണ് ഞങ്ങള് പിരിഞ്ഞത്. വേനലവധിയിലേക്ക് പോകാനിറങ്ങുന്പോ തീരെ ഗൌരവമില്ലാതെ ഞാന് ചോദിച്ചു ശശി ആ വയലിനൊന്നെനിക്കു തന്നുവിടുമോ. വീട്ടിലിരുന്ന് വായിച്ചു നോക്കാമല്ലോ.
അതിനെന്താടാ നീ കൊണ്ടുപൊയ്ക്കോ
അവന്റെ ജീവനെപ്പോലെ കരുതി കൊണ്ടുനടക്കുന്നതായിരുന്നു ആ വയലിന് എനിക്കുതന്നുവിട്ടു. ഞാനതുമായി വീട്ടിലേക്ക് പോയത്.
വീട്ടിലെത്തുന്നതിന് മുന്പുള്ള ജംഗ്ഷനിലാണ് ഞങ്ങളുടെ പലചരക്ക് കട. അവടെയെത്തിയപ്പോ ലോക തമശകളൊക്കെ പറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു അച്ഛനും ചില മുടിനരച്ച കൂട്ടുകാരും.
അവര്ക്കെന്റെ കയ്യിലിരിക്കണ ബാഗെന്താണെന്നറിയണം. ഞാന് പിന്നൊന്നുമാലോചിച്ചില്ല വയലിനെടുത്ത് അറിയാവുന്ന രണ്ട് നോട്ടങ്ങ് വായിച്ചു. അവരെന്നെ വിടുന്ന മട്ടില്ല. സിനിമാപ്പാട്ട് പാടണം പോലും. ഞാനൊരുവഴിക്കായതുതന്നെ മുങ്ങിയേപറ്റൂ. ആകെ അറിയാവുന്നത് നോട്സ് നോക്കി വായിക്കാന് അപ്പഴാ സിനിമാപാട്ടേ.
അതിപ്പൊ വായിക്കാന് പറ്റില്ല.
നിക്കിനി കുറേ ദിവസത്തേക്ക് പോണ്ടാ. രണ്ടീസം കഴിഞ്ഞ് വായിച്ചു കേള്പ്പിക്കാം. അവരുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.
ആയിക്കോട്ടേ എന്ന് അച്ഛന്റെ പ്രധാന ചങ്ങാതി പറഞ്ഞു.
ഞാനൊരുവിധം അവിടുന്നു തടിതപ്പി.
എന്റെ വീടിനൊരൌട് ഹൌസുണ്ടായിരുന്നു ഓടിട്ട ഒരു മുറി. വളരെ വിശാലമല്ലെങ്കിലും എന്റെ വിശാലമായ ലോകമായിരുന്നു അത്. എന്റെമാത്രമായ ഒരു ലോകം.
മേശപ്പുറത്ത് വയലിന് ഭദ്യമായി കൊണ്ടുവച്ചു. കുളിച്ച് റഡിയായി അത്താഴമൊക്കെ കഴിച്ചുവന്ന് വയലിനെടുത്ത് നോട്സ് നോക്കി വായന തുടങ്ങി. ശരിയാണോന്ന് നോക്കാന് ശശിയില്ല എന്നാലും വായനതുടങ്ങി.
ടിക്... ടിക്... ടിക്...
ഡും ഡും ഡും...
ആരോ കതിന് മുട്ടുന്നു. ശക്തി കൂടിക്കൂടിവരുന്നുണ്ട്.
ഞാന് പോയി കതകുതുറന്നു. അമ്മയാണ്.
എന്താടാ ഇവിടെ. ഓരോ കുന്ത്രാണ്ടോം ഒപ്പിച്ചോണ്ടുവന്നോളും മനുഷ്യന്റെ ഒറക്കം കളയാന് ഇനി ഇതീന്ന് ഇതിന്റെ ശബ്ദം കേള്ക്കരുത്.
അതും പറഞ്ഞ് കതകുവലിച്ചടച്ച് അമ്മയങ്ങ് പോയി.
എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞാല്പനേരമിരുന്നുപോയി.
ഇന്നുറങ്ങാം നാളെയാകട്ടെ.
രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് ഒരു പഴയ തമിഴ് അടിച്ചുപൊളി പാട്ടങ്ങ് ടേപ്റക്കോര്ഡറിലിട്ടു.
അതിനും വഴക്കുകേള്ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.
ആപാട്ടിനിടയ്ക്കുകൂടു വയലിന് പ്രാക്ടീസ് നടത്തി. അമ്മയെപറ്റിക്കാന് അല്ലാതെന്താ മാര്ഗ്ഗം.
അങ്ങനെ ആ ഒരുമാസം കടന്നുപോയി.
വയലിന് തിരികെ കൊണ്ടുപോണ്ടെ. വയലിനും ബോയും, സ്ട്രിംഗുമൊക്കെ നന്നായി തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കി. നന്നായിരിക്കുന്നു. ബോയുടെ നിറം മാറിയിരിക്കുന്നു. മൊത്തം അഴുക്കായിരുന്നു. ഇവനിതൊന്നും വൃത്തിയാക്കുകയൊന്നുമില്ലാരുന്നെന്നുതോന്നുന്നു.
തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കിയതല്ലേ നല്ല ഈണമായിരിക്കും.
ഒരു നോട്ടെടുത്ത് മുന്നില് വച്ച് വായിച്ചു.
അയ്യോ......!!
കേള്ക്കണില്ല.
ബോ സ്ട്രിംഗിന് മുകളിലൂടെ പോകുന്നതല്ലാതെ യാതൊന്നും കേള്ക്കണില്ല.
എനിക്കാകെപ്പാടെ ഒരു വെറയല്.
പാവപ്പെട്ടവന്റെ ജീവനാണിത്.
കൊളമായോ.
തൊടച്ചപ്പോ വല്ലതും പൊട്ടിയോ മറ്റോ പോയോ.
ഒരു പിടിയുമില്ല.
ഇല്ലാത്ത ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ഞാനതു മടക്കി പെട്ടിയിലാക്കി വച്ചു.
അടുത്ത ദിവസമാണ് ജോലിക്കു പോയിത്തുടങ്ങേണ്ടത്. അച്ഛന്റെ കൂട്ടുകാര് കണ്ടാല് വയലിന് വായിച്ചുകേള്പ്പിക്കന് പറയും അതും സിനിമാപാട്ട്. അവരു ക്യാന്പ് തുടങ്ങുന്നതിന് മുന്നേ ഞാനങ്ങ് പോയി.
വയലിന് ശശിക്കുകൊടുത്ത് നന്ദിയും പറഞ്ഞു. അവന് അത് പെട്ടന്നന്റെ കയ്യില് തന്നിട്ട് പഠിച്ചതൊന്നു വായിക്കാന് പറഞ്ഞു.
പെട്ടല്ലോ
ടാ ശശീ. ഇതീനൊന്നും കേക്കണില്ല.
ബോ സ്ട്രിംഗിന്റെ മുകളില് കൂടി പോകുന്നതേയുള്ളൂ. അതേയോ. അതിപ്പൊ ശരിയാക്കിത്തരാം. അവന് ആ ബോ വാങ്ങിക്കൊണണ്ട് പോയി എന്തോ ചെയ്ത് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നുതന്നു. ഞാനൊന്നോടിച്ചുനോക്കി.
ങേ.
ശരിയായിരിക്കുന്നു. ഇത്രേയുള്ളോ.
പൊടിക്കൈ വല്ലതുമായിരിക്കും.
ഏതായാലും ഇപ്പോ ചോദിക്കണ്ടാന്നു തീരുമാനിച്ചു.
അന്നു വാങ്ങിവച്ച വയലിന് പിന്നവന് എനിക്കു തന്നിട്ടേയില്ല. വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ ക്യാന്പിന് നിക്കാതെ അവന് മുങ്ങുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
എന്തോ പന്തികേട് എനിക്കു തോന്നിയിരുന്നു ഞാനത് ഹരിയോടവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
അങ്ങനെയൊരുദിവസമാണ് ഓഫീസില് ചെല ഭരണപരിഷ്കാരങ്ങളൊക്കെ വരുന്നത്. ജോലിസയത്ത് പരസ്പരം സംസാരിക്കാന് പാടില്ല തുടങ്ങിയുള്ള ഒരുപാടി പരിഷ്കാരങ്ങള്. എന്നേയും ഹരിയെയും സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതു സാദ്ധ്യമായിരുന്നില്ല. ഞങ്ങളെ ഏല്പ്പിക്കുന്ന ജോലിയൊക്കെ വളരെ കൃത്യവും ഭംഗിയുമായി വേഗത്തില് തീര്ക്കുന്നത് ചുറ്റിനടക്കുന്നതിന് വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഞങ്ങള് ശൈലിമാറ്റാന് തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. ഞങ്ങള് മനഃപൂര്വ്വം ചെയ്യുന്നതായി എഡിറ്ററായ ശശിക്ക് തോന്നി. ഒരു തമാശ അവന് വളരെ ഗൌരവമായി എടുത്തു. മറ്റുസ്റ്റാഫുകള് നോക്കിയിരിക്കെ അവനെന്നോട് വളരെ മോശമായി സംസാരിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് ഹരികയറി ഇടപെടുകയും അവനെ തള്ളിമാറ്റുകയും ചെയ്തു. ഓഫീസ് സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോ ഞാനവനെ കണ്ടു ഹരിയുമുണ്ടായിരുന്നു കൂടെ. നീ ബോസ് കളിക്കാനുള്ള പരിപാടിയാണെങ്കില് അങ്ങനെ ആയിക്കോളൂ.  ചങ്ങാത്തവും അതും കൂടി പോവില്ല. കരുതിക്കൂട്ടി ഞാനോഫീസിലിരുന്ന് സംസാരിക്കാറില്ല. ഒരുരസം. നെനക്കറിയാല്ലോ. ഞാനും ഹരിയും രാത്രിയും പകലും ഉറക്കമൊഴിച്ചിരുന്നാണ് ആ രണ്ടു ക്ലാസിന്റെ കാര്ട്ടൂണുകളും മറ്റും തയാറാക്കി കളര് ചെയ്ത്. ബുക്കുണ്ടാക്കുന്നത്. ഉള്ക്കൊള്ളാന് പറ്റില്ലെങ്കില് നിനക്ക് എഡിറ്റര് മാത്രമാകാം. പക്ഷേ അതിനായി മോശം പ്രകടനങ്ങള് നടത്തേണ്ട കാര്യമില്ല ശശിസാറേ. അതിനുശേഷം 4 വര്ഷത്തോളം ഞാനാ സ്ഥാപനത്തില് ജോലിചെയ്തു. പിന്നീടൊരിക്കലും ഞങ്ങള് തമ്മില് സൌഹൃദത്തില് സംസാരിച്ചിട്ടേയില്ല. എന്നുമാത്രമല്ല ഞാനും ഹരിയും ഒരുവശത്തും മറുവശത്ത് അവനുമായി ആരോഗ്യപരമായ മത്സരവുമുണ്ടായിരുന്നു. പലതവണയും അവനും മറ്റൊരു എഡിറ്ററും കോന്പര്മൈസ് ചര്ച്ചകള്ക്കു ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഞാനും ഹരിയും തയാറായില്ല. അതിനു കാരണം തമ്മിലടിപ്പിച്ച് മുതലെടുക്കുക എന്ന ഹിറ്റ്ലറുടെ തന്ത്രം മുതലാളിമാര് അവനിലൂടെ പ്രയോഗിക്കുകയായിരുന്നു. ഹരിയെയും അവര് അതിനുപയോഗിച്ചിരുന്നു. വളരെ താമസിച്ചാണ് ഞാനറിഞ്ഞത് അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങള് വലിയ ശത്രുക്കളായി മാറിയിരുന്നു.
ഹൊ
വല്ലാത്ത ചൂട്.
ഞാന് നല്ല വെയിലിലാണ് ഇരിക്കുന്നത്
ഞാന് ചിന്തയില്നിന്നു ഞെട്ടിയുണര്ന്നു
മണി നാലായിരിക്കുന്നു.
ആ വയലിന് കാരന് കരയിലേക്ക് പോയിട്ട് കാണുന്നില്ല.
ഞാനെഴുന്നേറ്റ് ചുമട്ടുതൊഴിലാളികളിരിക്കുന്നിടത്തേക്ക് പോയി.
അവരോട് അയാളെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.
അയാളുടെ വീട് അവിടെ അടുത്തായിരുന്നു. ഒരു ഗാനമേള ട്രൂപ്പിലെ പ്രധാന വയലിന് വായനക്കാരനായിരുന്നു എന്ന്. മുഴുവന് സമയമദ്യപാനിയാണെന്നും ഈ വയലിന് വായനകൊണ്ട് കിട്ടുന്ന കാശ് മുഴുവന് അയാള് മദ്യപിച്ചുതീര്ക്കുകയാണെന്നും അവരില് നിന്നറിയാന് കഴിഞ്ഞു.
ഒരു തൊഴിലാളിക്കൊപ്പം ബിവറേജസിലേക്ക് പോയ ആ പാവം കലാകാരനെ കാത്തിരുന്ന് വെയിലുകൊള്ളേണ്ടാ എന്നു തീരുമാനിച്ച് ഞാന് കരയിലേക്ക് നടന്ന് ബൈക്കില് കയറി ഫസ്റ്റ് ഷോ നടക്കുന്ന തീയേറ്ററിലേക്കുപോയി.

Saturday, March 20, 2010

സിവിലെഞ്ചിനീയറിംഗ് കഴിഞ്ഞെങ്കിലെന്താ അവന് മരമണ്ടന് തന്നാ.

അല്ലെങ്കി അവന് ആ ആള്ടോ കാറും പൊക്കിയെടുത്ത് എന്നേ കാണാന് ഓഫീസിന്റെ വാതുക്കല് വന്നുനില്ക്കുമോ. ഞാനാന്നേ അവിടില്ലാരുന്നുതാനും.
ഓ കാര്യം പറയാനങ്ങ് മറന്നൂ.
ശ്യാം എനിക് നേരിട്ടൊരു പരിചയം ഇല്ല. ആ സിവിത്തിന്റെ റിലേറ്റീവാ. അവനെ എനിക്കറിയം കംപ്യൂട്ടര് എഞ്ചിനീയറാന്നാ അവന് പറേണത്. പക്ഷേ ഫ്ലോപ്പീ ഡ്രൈവിന്റെ പവ്വറ് കണക്ട് ചെയ്യുന്പോ കൈവെറക്കും. വിന്ഡോസ് സെര്വ്വര് 2003 ന്റെ സര്വ്വീസ് പാക്കുണ്ടോന്ന് ചോദിച്ചാ ചോദിച്ച നമ്മളെ അവന് കുഴയ്ക്കും. അത് സര്വ്വീസ് പാക്ക് 10 വേണോ 12 വേണോന്ന് മറുപടി. മൈക്രോസോഫ്റ്റ് സെര്വ്വര് 2003 ന്റെ സര്വ്വീസ് പാക്ക് 2 ഇറക്കുന്നതിനേക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചിട്ടേയുള്ളൂ അപ്പഴാ അവന് 10-ന്റേം 12-ന്റെ കഥ പറേണേ. ആളെ പിടികിട്ടിയല്ലോ. ഈ അവന്റെ റിലേറ്റീവാ എന്നേ കാണാന് വന്നുനിക്കണ ശ്യാം. ബി-ടെക് സിവില് എഞ്ചിനീയറാ.
ഇവനെ എവിടവച്ചാ പരിചയം ഞാനാലോചിച്ചു. ആ മൊബൈല് ശരിയാക്കണ ജയനില്ല കടപ്പാക്കട. ഇതുപോലൊന്നുമല്ല ജയന്. കുഴിത്തുരുന്പിന്റെ ഉസ്താദ്. സ്വന്തം വീട്ടിലിരിക്കണ മോട്ടറുവരെ ഇളക്കി വിറ്റ് കാശാക്കുന്ന ഒരു സാധനം. ഹൊ. അവന് ചെയ്യണ പണിയെന്താന്നറിയുമോ ഈ.പി.ബി.എക്സ് റിപ്പയറിംഗ്. നിങ്ങളെ സ്ഥാപനത്തിലൊരു ഇന്റര് കോം വേണമെന്നിരിക്കട്ടെ. അവന് ക്വട്ടേഷനൊക്കെ തന്ന് എര്പ്പാടൊക്കെ ശരിയായിക്കഴിയുന്പോ എവിടുന്നെങ്കിലും മുന്പ് കൊടുത്ത ഒരിടത്തുനിന്ന് റിപ്പയറിനുവന്നിര്ക്കുന്ന ഒരെണ്ണം എടുത്ത് പൊടി തൊടച്ച്. കൊണ്ടുവച്ചുതരും. ഒരു വര്ഷത്തെ ഗ്യാരന്റി പീരീഡ് കഴിയുന്പോഴേക്കും പുറത്തിരിക്കുന്ന കവറൊഴികെ മറ്റെല്ലാം അവന് വേറെ എവിടെയങ്കിലും കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാകും. ഈ ജയന്റെ കടയിലെ ഒരു മൂലയ്ക്ക് ഒരു കന്പ്യൂട്ടറിരിപ്പുണ്ട്. അതിന്റെ മുന്നില് പണ്ടൊക്കെ എന്നുപറഞ്ഞാ ഈ ശ്യാം ഗള്ഫില് പോകുന്നതിന് മുന്പ് ഈ ശ്യാമുണ്ടാകും. ഞാനെപ്പോ ചെന്നാലും അവന് അതിന്റെ മുന്നില് തന്നെ കാണും കന്പ്യൂട്ടരില് കാല്ക്കുലേറ്ററും മറ്റുമുണ്ടെങ്കിലും കൈയ്യിലെ പത്തുവിരലും മടക്കി തികഞ്ഞില്ലെങ്കില് കാലിലെയും അതും തെകഞ്ഞില്ലെങ്കില് അടുത്തിരിക്കുന്നവരുടെയെല്ലാം വിരലുകളും മടക്കി കണക്കും കൂട്ടി ആട്ടോകാഡ് വിളിച്ച് ഓരന്ന് വരച്ചുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കും.
അന്ന് ഞാന് കപ്യൂട്ടര് ഹാര്ഡ് വെയര് പണികള് ചെയ്തോണ്ടിരിക്കുന്ന സമയം മെയിന്റനന്സിനായാ ഞാനവിടെ പോണത്. ആട്ടോകാഡ് പുതിയ വെര്ഷന് ഇന്സ്റ്റാള് ചെയ്താല് ഈ ശ്യാം പെണങ്ങും കാരണം പുതിയ വെര്ഷന് അവനറിയില്ലെന്ന്. അങ്ങനെയാ അവനെ പരിചയം.
ആ അവനാണ് ഇപ്പോ എന്നേ കാണാന് വന്നുനില്ക്കണത്. അതും ആള്ടോ കാറില്. ഞാനാണെങ്കി ഒരു ചായയും കുടിച്ചുപോയി. എന്നാലും അവന് വിളിക്കുന്നേ പൊയ്ക്കളയാം എന്നലോചിച്ച്. അവനടുത്തേക്ക് നടന്നുചെന്നു. എന്താ പരിചയമുണ്ടോ. ഉണ്ട് എന്നോ ഇല്ല എന്നോ അവന് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. ഞാന് വീണ്ടും ചോദിച്ചു. എന്തിനാ വന്നത് വല്ല വര്ക്കും ചെയ്യിക്കാനാണോ. അപ്പോ അവന് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
അല്ല
അവന്റെ ശബ്ദത്തിന് നല്ല കനം. എന്തോ പന്തികേടുണ്ട്.
അവന് തുടര്ന്നു.
നിന്നോട് ഞാന് മുന്പൊരിക്കല് വിളിച്ചുപറഞ്ഞിരുന്നതല്ലെ എന്റെ കസിന് മെയിലൊന്നും അയയ്ക്കരുത് എന്ന്.
എന്തു പറയണം എന്നെനിക്കു പിടികിട്ടിയതേയില്ല.
ഞാന് പതിയെ ചോദിച്ചു. ഏത് കസിന്. അവനൊരു പേരു പറഞ്ഞു എന്നിട്ട് തുടര്ന്നു.
താന് എന്റെ എല്ലാ റിലേറ്റീവുകള്ക്കും സ്ഥിരമായി മെയിലയ്ക്കുന്നത് എന്തിനാണ് അതും ഇമ്മാതി മോശമായ മെയില്
എന്റെ നാവിറങ്ങിപ്പോയപോലായി.
ആള് ഇന്ത്യന്സ് ആര് മൈ സിസ്റ്റേഴ്സ് ആന്റ് ബ്രദേഴ്സ്. എന്ന മന്ത്രോം ഉരിവിട്ട് മറ്റുള്ലവര്ക്ക് ഞാന് മൂലം ഒരു പ്രശ്നവും വരരുതല്ലോ എന്നുമാത്രം കരുതി ജീവിക്കണ എന്നോട് ആദ്യമായാണ് ഒരാള് ഇങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നത്. അതും മനഃസ്സറിയാത്ത ഒരു കാര്യത്തിന്.
അവന് തുടരന്നു.
അതുമല്ല എല്ലാ മെയിലിനും അവസാനം ഇതിനൊക്കെ അപ്പുറം ചെയ്യാനും നമുക്കിവിടെ കഴിയും നീ എന്തര്ത്ഥത്തിലാണ് ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. നെനക്കുമില്ലെ അമ്മേം പെങ്ങളും.
ഇനി മിണ്ടാതിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ലെന്നെനിക്കു മനസ്സിലായി. കാരണം അവന് കത്തിക്കയറുകയാണ്. അതുമല്ല ഇനി അവന് ശബ്ദം കൂട്ടിയാ എന്റെ നിയന്ത്രണമെല്ലാം തെറ്റും.
സഹോദരാ.
തന്റെയീപ്പറയുന്ന കസിനെ തെരഞ്ഞുപിടിച്ച് മെയിലയച്ചിട്ട് എനിക്കെന്തു കിട്ടാനാ. അതും നീയിപ്പറേന്നകണക്ക് അമേരിക്കേലോ മറ്റോ ഉള്ളത്.
അതുമല്ല
ഞാന് നീ വിചാരിക്കണത്തെ ഒരു സ്വഭാവക്കാരനേ അല്ല.
കരുതിക്കൂട്ടി ഞാനിങ്ങനെ ആര്ക്കെങ്കിലും മെയിലയക്കാറുമില്ല.
നീ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ഒരു ചിന്താഗതിയും കാഴ്ച്ചപ്പാടും എന്നിലശേഷമില്ല.
ഞാന് പറഞ്ഞുതീരാനനുവദിക്കാതെ അവന്.
അതു എങ്ങനെ ശരിയാകും
നീ ഇത് രണ്ടാമത്തെ തവണയാണ് മെയിലയക്കുന്നത്.
ഞാന് ഒരു തവണ നിന്നെവിളിച്ച് പറഞ്ഞതാണ് അയയ്ക്കരുത് എന്ന്.
സഹോദരാ..
ഞാനൊന്നു പറയാനനുവദിക്കൂ.
അങ്ങനെ ഒരു മെയിലും ഞാന് രണ്ടുതവണയും അയച്ചിട്ടില്ല.
അധവാ മെയില് പോയിട്ടുണ്ടെങ്കില് അത് ഓര്ക്കൂട്ടിന്റെയോ, ഫേസ്ബുക്കിന്റെയോ സൌഹൃദ റിക്വസ്റ്റായിരിക്കും. അതിലെ മാറ്റര് എന്തെന്നെനിക്കറിയില്ല. അതയാല് പോലും താനിത്രയ്ക്ക് ദേഷ്യപ്പെടേണ്ട യാതോരു കാര്യവുമില്ല. താല്പര്യമില്ലെങ്കില് റിജക്ട് ചെയ്യാവുന്നതേയുള്ളൂ. അവന്
നീ ഇങ്ങനെ മെയിലയക്കണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല.
അതുമല്ല നീ അയച്ച ആ മെയില്ന്റെ കോപ്പി എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്
ആ വരുടെ വീട്ടുകാര് സൈബര് സെല്ലില് പരാതിപ്പെടാനിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന് കണ്ട് സംസാരിച്ചിട്ടാകാം എന്നു പറഞ്ഞാ വച്ചിരിക്കുന്നത്.
ഞാന് തുടര്ന്നു.
ആ മെയിലിന്റെ കോപ്പി എനിക്കൊന്നുകാണണം.
അവന് കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
ഞാന് കാറിന്റെ മറുവശത്തുകൂടി അകത്തേക്ക് തലയിട്ടു നോക്കി. അകത്തുപരതിയിട്ട്. ഇപ്പോ ഇല്ല അവന് കയറ് ജയന്റെ അടുത്തുചെന്ന് ഡൌണ് ലോഡ് ചെയ്ത് തരാം.
ഞാന് പറഞ്ഞൂ
വേണ്ടാ. പ്രിന്റ് ഉണ്ടെന്നുപറഞ്ഞത് കാണാനായിരുന്നു. ഇനിയിപ്പോ താനത് എനിക്ക് ഫോര് വേഡ് ചെയ്താമതി.
അവന്
ഇപ്പോ വിളിച്ച് നിന്റെ ഐഡിലോട്ട് മെയില് ചെയ്യാന് പറയാം.
ഹോ വിളിച്ചിട്ടെടുക്കുന്നുമിലല്ലോ.
അവന് വീണ്ടും ട്രൈ ചെയ്യുന്നു.
ചായകുടിക്കാന് പോയ ഞാന് വരുന്നതും നോക്കി ഞങ്ങളെ ഫോമാന് കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇവനെ പെട്ടന്നൊഴിവാക്കിയില്ലെങ്കില് പ്രശ്നമാകും. എനിക്കാണെങ്കില് അവന് പറയുന്ന കാര്യങ്ങളൊന്നും പിടികിട്ടണതുമില്ല. അവന്റെ കയ്യില് ആ മെയിലിന്റെ പ്രിന്റൌട്ടില്ല താനും.
അവന് പെട്ടന്ന് എന്നോട്.
വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നില്ല. ഇവിടെ നെറ്റുണ്ടോ.
പിന്നെ പുറത്തു കിടന്നിത്രയും ബഹളമുണ്ടാക്കിയവനെ വിളിച്ച് ആപ്പീസിക്കേറ്റാന്. എന്റെ മാനം മുഴുവന് കപ്പല് കേറും.
ഞാന് പറഞ്ഞു
ഇല്ല. തല്ക്കാലം അനിയന് ഈ പോയ്ക്കോ. മറ്റൊന്നും പറയാന് നിക്കാതെ ഞാന് ഓഫിസിലേക്ക് കയറിപ്പോയി. അവന് ആ കാറില് തന്നെയിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞാന് വന്നിരുന്ന് ജോലിതുടങ്ങി. പക്ഷേ മനസ്സ് നിക്കണില്ല. എന്തോ പന്തികേടുണ്ട് അല്ലെങ്കില് അവന് ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയില്ല. ഞാന് ജി.മെയില് ഔട് ബോക്സ് പരതി രണ്ടു മാസത്തോളം പരതിയിട്ടും അവന് പറയുന്നപോലത്തെ ഒരു മെയിലും കിട്ടീല. ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ചെന്നുവരുത്തി പിന്നെയും കന്പ്യൂട്ടറിന്റെ മുന്നില് വന്നിരിപ്പായി. ഒരു ബ്രോഷര് കലാപരമായി ചെയ്യ്തുകൊണ്ടിരുന്നതായിരുന്നു ഞാന്. പക്ഷേ അതിനും ശേഷം മുന്നോട്ടല്പം പോലും പോയില്ല.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഓഫീസിലെ  മെയിലൈഡി ചെക്ക് ചെയ്യാനുള്ള അറിയിപ്പ് കിട്ടിയത്. ആ ജിമെയില് അക്കൌണ്ട് ഓപ്പണ് ചെയ്തപ്പോ ആദ്യം എന്റെ പേരിലുള്ള ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് മെയില് കിടക്കുന്നു.
അത് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.
..........................................................................................................................
ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പ്: ഫേസ്ബുക്കില്‍ എന്റെ സുഹൃത്തായിരിക്കൂ
ഹായ് Kdcooppress,
അല്‍‌പകാലം മുമ്പ്, ഫേസ്‌ബുക്കില്‍ ചേരാനായി ഞാന്‍ നിങ്ങളെ ക്ഷണിച്ചിരുന്നു, ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഇതില്‍ ചേരുന്ന കാര്യം ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ഓണ്‍‌ലൈനായി കണക്‌ടുചെയ്യാനും ഫോട്ടോകള്‍ പങ്കുവയ്ക്കാനും ഗ്രൂപ്പുകളും ഇവന്റുകളും സംഘടിപ്പിക്കാനും ഇതിനൊക്കെ അപ്പുറം ചെയ്യാനും നമുക്കിവിടെ കഴിയും.

നന്ദി,
manu.kollam
ഫേസ്ബുക്കിനായി സൈനപ്പ്‌ ചെയ്യാന്‍, താഴെയുള്ള ലിങ്ക്‌ പിന്തുടരുക:
http://www.facebook.com/p.php?i=1237707514&k=Z4F255P5TZTF6BD1QEWZRPVTZPIB42WGVTHYE&r

Already have an account? Add this email address to your account here.

..........................................................................................................................
ഇതായിരുന്നു മെയില് കണ്ടന്റ്.
ഞാനിത് വീണ്ടും വായിച്ചു. ഇതിനൊക്കെ അപ്പുറം ചെയ്യാനും നമുക്കിവിടെ കഴിയുംഇത് ഞാന് കുറച്ചുമുന്പ് കേട്ടതല്ലേ ഇല്ല ലവന്റെ വായില് നിന്നും.
അയ്യോ
ഞാനറിയാതെ വിളിച്ചുപോയി.
മൈക്രോസോഫ്റ്റ് ഫേസ് ബുക്ക് പറ്റിച്ച പണിയേ.
ഫേസ്ബുക്കില് ഗുഗിള് അക്കൌണ്ടിലുള്ള സുഹൃത്തുക്കളെ ആഡ് ചെയ്യുന്പോള് ഫേസ്ബുക്ക് തന്നെ അയയ്ക്കുന്ന മെയിലായിരുന്നു ഇത്. ഇതിലെ ഇതിനൊക്കെ അപ്പുറം ചെയ്യാനും നമുക്കിവിടെ കഴിയും വാചകങ്ങള് കണ്ട് തെറ്റിദ്ധരിച്ചാണ്. ആ മണ്ടന് എന്നോട് ചാടിക്കടിക്കാന് വന്നതും. എന്റെ അരദിവസം വെറുതേ കളഞ്ഞതും. ഞാനാ മെയില് ഒരിക്കല് കൂടി വായിച്ച് ഊറിച്ചിരിച്ചിരുന്നുപോയി. കാരണം ആ പരമ നാറി സിവിലെഞ്ചിനീയറിംഗ് കഴിഞ്ഞിട്ടെന്തു പ്രയോജനം ബുദ്ധീം വിവരോം അടുത്തുടെപ്പോകാത്ത അവന് മരമണ്ടന് തന്നെയല്ലേ.

Thursday, March 18, 2010

ലമണ് ജ്യൂസ് കുടിച്ചാല് പട്ടിണിയാകുമോ...

മ്മള സഹോദരനെ..........
സുമേഷ്
ങ്ങളറിയില്ലേ........
സിനിമാനടനാന്നാ ഓന്റെ വിചാരം....
കണ്ട് നോക്കണം. കഷ്ടം.

ഉച്ചയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ടുമണിയായപ്പോ അവനൊരു പൂതി.
പ്രതിഭാജംഗ്ഷനിലെ ബേക്കറി പോയി ഒരു ചായ കുടിച്ചാലോ? ആയിക്കോട്ടേന്ന് ഞാനങ്ങ് വിചാരിച്ചു. ഓസിന് ഒരു ചായേം കുടിക്കാലോ.

ബൈക്കുണ്ടെങ്കിലും നടന്നാണ് യാത്ര.
അവന് ലോകകാര്യങ്ങളിലൊന്നും കന്പമില്ലാത്ത ഒരു പാവം മലയാളി. നഷ്ടപ്രണയത്തേക്കുറിച്ചോര്ത്ത് ഇന്നും ദുഃഖിക്കുന്നൊരു പാവം.
കുറേ നടക്കണം ചായക്കടയിലേക്ക്.
ദൂരേന്ന് ഒരു ചുരിദാര് ധാരി പെണ്കുട്ടി നടന്നുവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ കൊച്ച് നടന്ന് അടുത്തെത്താറയപ്പോ മ്മള സുമേഷ് പെട്ടന്ന് എന്നോട്.
അണ്ണാ നോക്ക് ഒരപ്സരസ് വരുന്നൂ.
ഞാന് ഞെട്ടിപ്പോയി.
ആ കുഞ്ഞെങ്ങാണം കേട്ടെങ്കി മാനം പോയിക്കിട്ടിയേനെ.
അങ്ങനെ ഞങ്ങള് നടന്ന് ചായക്കടയിലെത്തി.
ബ്രൂവിന്റെ മെഷീനിലാണ് ചയയടി.
നടന്നവിടെ ചെന്നപ്പോഴേക്കും വിയര്ത്ത് ഒരു പരുവമായിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് 12 മണിക്കാരെങ്കിലും ചായകുടിക്കുമോ.

പെട്ടന്ന് സുമേഷിന്റെ കമന്റ്
നമുക്ക് ജ്യൂസാക്കിയാലോ കാശ് അണ്ണന് കൊടുക്കണം.
ഓസിന് ചായകുടിക്കാന് വന്ന് എനിക്ക് പണി കിട്ടുന്ന ലക്ഷണമെല്ലാം കണ്ടുതുടങ്ങി.
അവിടെ ഒരു പെണ്കുട്ടിയാണ്. ചായയും മറ്റുമൊക്കെ എടുത്ത് തരുന്നത്. ആ കുഞ്ഞിനോടവന് എന്തൊക്കെ ജ്യൂസ് ഉണ്ട് എന്ന് ചോദിച്ചുതുടങ്ങി. ഞാന് പരുങ്ങലിലുമായി കാരണം ആകെയെന്റെ കയ്യില് ഉള്ളത് ഇരുപത് രൂപ മാത്രമേയുള്ള കൂടെ ഒരു കാശില്ലാ എ.റ്റി.എം. കാര്ഡും. ആ സപ്ലയര് പെണ്കുട്ടി. താളത്തില് ഓരോ ജ്യൂസിന്റെയും പേര് പറേണകേട്ട് എന്റെ ചിന്ത മുറിഞ്ഞു. പൈനാപ്പിള്, ഓറഞ്ച്, മുന്തിരി, കാരറ്റ്, പിന്നെന്തൊക്കെയോ...
പണയം വയ്ക്കേണ്ടിവരും. കാശില്ലെന്ന് പറേണത് നാണക്കേട്.
ഇനിയിപ്പൊ ചായ ചോദിക്കുന്നത് ശരിയുമാകില്ല.
അതാരുന്നെങ്കില് പത്തുരൂപയ്ക്ക കാര്യം നടന്നേനെ. രണ്ടു കല്പിച്ച് ഞാന് ചോദിച്ചു.
ലമണ് ജ്യൂസുണ്ടോ.
ഉണ്ട്.
കയ്യില് കാശുണ്ടാരുന്നെങ്കി ആകൊച്ചിന് ഒരു ഓറഞ്ച് ജ്യൂസ് വാങ്ങിക്കൊടുത്തേനെ. അത്രക്കു സന്തോഷമായി എനിക്ക്.
എന്നാല് രണ്ട് ലമണ് ജ്യൂസ്.
സുമേഷിന് നടന്നതൊന്നും പിടികിട്ടീലാ. അവനാകുട്ടി പറഞ്ഞ ജ്യൂസിന്റെ പേരുകല് ഉരുവിട്ടോണ്ട് എന്നേനോക്കിയിരുന്നു. ലമണ് ജ്യൂസ്. ഏന്തോന്നാന്നുള്ള ഭാവത്തില്. ജ്യുസ് വരുന്നവരെ ഞാനവനോട് മിണ്ടീല. കാരണം അവന് ലമണ് ജ്യൂസെന്താന്ന് മനസ്സിലായില്ലേ അങ്ങനിരിക്കട്ടെന്ന് വച്ചു.
ജ്യുസ് വന്നു.
കൊള്ളാം വെറും നാരങ്ങാ വെള്ളമായിരുന്നില്ല അത്. അല്പം ഇഞ്ചിയും മറ്റുമുണ്ടായിരുന്നു. ഒറ്റവലിക്ക് അതങ്ങ് കുടിച്ചുതീര്ന്ന് അവന്റെ മറുപടിക്ക് കാക്കാതെ നേരെ കൌണ്ടറിലേക്ക് ഞാനോടി. ഇനിയെന്തെങ്കിലും ഓര്ഡര് ചെയ്യണേന് മുന്പേ പണം കൊടുക്കണമല്ലോ.
പതിനാല് രൂപ.
രണ്ട് നാരങ്ങാവെള്ളത്തിന് പതിനാല് രൂപയെ.
പണം കൊടുത്തു.
തിരികെ നടക്കുന്പോ.
ഞാന്
ഡാ എന്റെ കയ്യില് ആകെ ഇരുപത് രൂപയേയുള്ളു. ഇനി ബാക്കി ആറു രൂപ.
അന്നങ്ങനെ ഒരു ഓസ് ചായകുടിക്കാനിരുന്ന ഞാന് ഉച്ചപ്പട്ടിണിയായി.

ഒരു തെറ്റുതിരുത്തല്

രംഗം 1
ഓഫീസിലെ എന്റെ ടേബിള്.
രാവിലെ കിട്ടിയ വര്ക്കോഡറുകള് എത്രയും പെട്ടെന്ന് തീര്ക്കുക എന്ന ഉദ്ദ്ശ്യത്തോടെ ഞാന് ജോലിയില് മുഴുകിയിരിക്കുകയായണ്. മൊബൈല് ഫോണില് തുടര്ച്ചയായി മിസ്കോളുകള് വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആരെന്നറിയാന് പറ്റുന്നില്ല കാരണം തലേദിവസം കാണിച്ച ചില കുരുത്തക്കേടുകള് കൊണ്ട് മൊബൈല് കോണ്ടാക്ട് മുഴുവന് നഷ്ടമായിരുന്നു. തുടരെയുള്ള മിസ്കാളുകള് എന്റെ വര്ക്കിലുള്ള ശ്രദ്ധ നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ആരെന്നറിയാനുള്ള ആകാംഷയും കോളുകളെല്ലാംതന്നെ മിസ്ഡ് കാള് ആകുന്നതിലുള്ള ദേഷ്യവും സഹിക്കാതെ വന്നപ്പോള് അവസാനം വന്നെ നന്പറിലേക്ക് തിരികെ വിളിച്ചു.
ഹലോ
ഞാന് മനു
ഈ നന്പറിലേക്ക് ഇപ്പോ മിസ്കോള് വന്നിരുന്നു അതുകൊണ്ട് തിരികെ വിളിച്ചതാണ്
മറുവശത്തുനിന്നും
ഇത് ഞാനാ സുദര്ശനന്
എന്റെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിച്ചു.

സുദര്ശനന്.
ഞങ്ങളുടെ ഓഫീസിലെ പരമശുദ്ധന്. ഇടക്കിടക്ക് പ്രയോഗം പോലെ ശുദ്ധന് ദുഷ്ടനാകാറുണ്ടെങ്കിലും. തികഞ്ഞ മദ്യപാനിയായ പൊക്കം കുറഞ്ഞ് മുപ്പത്തഞ്ച് വയസോളം പ്രായമുള്ള അയാള് വളരെ രസികനായിരുന്നു. അല്പം പൊങ്ങച്ചവും കൈവശമുണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ ഓഫീസിലെ ബയന്റിംഗ് യൂണിറ്റിലാണ് അയാള് ജോലിചെയ്യുന്നത്. ആസമയത്ത് എന്നേ മിസ്കാള് ഇടേണ്ട ഒരുകാര്യവും അയാള്ക്കില്ലായിരുന്നു അതും തുടര്ച്ചയായി.

അതാണ് എന്റെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിക്കാന് കാരണം.
ഇനി മിസ്കാള് ഇടരുത്.
ഇപ്പോ കാശ് പോയിരിക്കുന്നത് എന്റെതാണ്
വീണ്ടും വിളിച്ചാല് ചേട്ടന്റെ പല്ല് പൊട്ടിയെന്നുവരും
എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാന് ഫോണ് കട്ട് ചെയ്തു.
ഞാന് പറഞ്ഞ ടോണ് അവന് മനസ്സിലായതുകൊണ്ട് പെട്ടന്നുതന്നെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് അവന് എത്തി. പക്ഷേ ആ ശുദ്ധന് അവന്റെ ഫോണ് അവിടെ വച്ചിട്ടാണ് വന്നത്. അടുത്തിരുന്ന അജി എന്നു പേരുള്ള ശുദ്ധനല്ലാത്തവന്. അതായത് സൂചികേറ്റാനിടമില്ലാത്തിടത്ത് തൂന്പാ കേറ്റുന്നവന് എന്ന നാടന് പ്രയോഗം അവനുവേണ്ടിയുള്ളതാണ് എന്നിടയ്ക്കിടക്കു തെളിയിച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നവന്. അവന് ഫോണെടുത്ത് വീണ്ടും മിസ്കാള് പ്രയോഗം തുടങ്ങി. ഞാന് സുദര്ശനനോട് പറഞ്ഞു ചേട്ടാ തമശയ്ക്ക് ഒരു പരിധിയുണ്ട്. എനിക്ക് ആരൊക്കെയാ വിളിക്കണത് എന്ന് അറിയാന് പറ്റുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ആവശ്യമില്ലാത്ത പ്രശ്നങ്ങള്ക്ക് നില്ക്കാതെ ഇനി വിളിക്കാതിരിക്കുക.
അവന് പറഞ്ഞൂ
അതിന് ഞാനിപ്പോ ഇവിടല്ലെ നില്ക്കണത് ഞാനല്ലല്ലോ ഇപ്പോ വിളിച്ചത്
ഞാന് പറഞ്ഞു
ആരുവിളിച്ചാലും വിളിക്കുന്നത് ചേട്ടന്റെ നന്പറീന്ന് തന്നെയാണ്. ഞാനല്പം തെരക്കുപിടിച്ച ജോലിയിലാണ്. പ്ലീസ്
അയാള് തിരികെ പോയി. അഞ്ചുമിനിട്ട് കഴിഞ്ഞില്ല പിന്നെയും മിസ്കാളുകളുടെ പ്രളയം.
ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ടും ഇവന്മാര് കേള്ക്കണേയില്ല എനിക്കരിശം മൂത്തു. മൊബൈലില് കിടന്ന ചങ്ങാതിരമാരുടെ നന്പറെല്ലാം പോയതിന്റെ അരിശം ഒരുവശത്ത് അതിന്റെ കൂടെയാണ് ഇവന്മാരുടെ പിള്ളേരുകളി. മോണിട്ടറും ഓഫ് ചെയ്ത് എന്റെ മൊബൈലും എടുത്ത് ഞാന് ബയന്റിംഗ് യൂണിറ്റിലേക്ക് എത്തി.
ഞാന് വരുന്നത്കണ്ട് അജിയുടെ കയ്യിലിരുന്ന മൊബൈല് പെട്ടന്ന് സുദര്ശനന് പിടിച്ചുവാങ്ങി അവന്റെ ഷര്ട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ടു.
പക്ഷേ അത് അവന്റെ കഷ്ടകാലത്തിനായിരുന്നു.
ഞാന് ആ മൊബൈല് ഇരുന്ന പോക്കറ്റിന് പുറത്ത് നേഞ്ചോട് ചേര്ത്ത് തപ്പിപ്പിടിച്ചു. മറ്റേ കൈ ഉപയോഗിച്ച് പോക്കറ്റില് നിന്ന് മൊബൈല് എടുക്കവേ അവന് വലതു കൈകൊണ്ട് തടയാന് ശ്രമിച്ചു. ആ കൈ ഞാന് പിടിച്ചുമാറ്റി വിരലുകള് പിറകിലേക്ക് മടക്കിയായിരുന്നു മാറ്റിയത്. അതുകൊണ്ട് വളരെ വേഗം അവനെ കൈ വിടുവിക്കാന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ കൈയ്യിലെ കുഞ്ഞുവിരല് അവന്റെ ഷര്ട്ടില് ഉടക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നത് ഞാന് കണ്ടില്ല. കൈ മാറ്റി വന്നപ്പോ പെട്ടന്ന് ഷര്ട്ടിന്റെ ബട്ടന് പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
എന്തോ സംഭവിച്ചു എന്നെനിക്കു മനസ്സിലായി.
ഞാന് പെട്ടന്ന് പിടിവിട്ട്. ഇനി വിളിക്കരുത് എന്നു താക്കിതു നല്കി തിരികെ നടന്നപ്പൊ ആ കുഴിത്തുരുന്പ് അജിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വളിച്ച ചിരി നില്ക്കുന്നു. അവന്റെ മുതുകിനിട്ട്  ഒരു തട്ടു കൊടുത്തിട്ട് മടങ്ങി എന്റെ ടേബിളില് വന്നിരുന്ന ജോലി തുടര്ന്നു.

രംഗം 2
വൈകിട്ടത്തെ എന്റെ ക്യാന്പ് ഓഫീസ്.
ചങ്ങാതിമാരുമായി കത്തിയും വച്ചിങ്ങനെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കൂടെ ഓര്ക്കൂട്ടിംഗും ഫോട്ടോ അപ് ലോഡിംഗും മറ്റും ചെയ്യുന്നുമുണ്ട്. ഒരു വശത്തിരുന്ന കഫോ മുതലാളി ബിജുച്ചേട്ടന് എന്തൊക്കെയോ കുത്തിക്കുറിക്കുന്നു. നാളത്തെ മാതൃഭൂമിയില് വരാനുള്ള വാര്ത്തകളാണ്.
ആ ക്യാന്പോഫീസ് വൈകുന്നേരങ്ങളില് കുണ്ടറ പ്രസ്ക്ലബായി മാറുമായിരുന്നു. എല്ലാ പത്ര പ്രതിനിധികളും അവിടെ എത്തും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പത്രക്കാരുമായിങ്ങനെ കത്തിവച്ചിരിക്കാം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ചെലദിവസങ്ങളില് രാവിലെ പത്രം വായിച്ച് വീട്ടുകാരുപറയുന്ന ലോക്കല് വാര്ത്തകള് പലതും തലേന്നേ എനിക്കറിയാവുന്നതായിരിക്കും. അങ്ങനെ ഇരുന്ന എല്ലാരും കൂടി കുണ്ടറ മുക്കടയില് ഉള്ള മില്മായിലേക്ക് കാല്നടയായി പോയി ചായയും പരിപ്പുവടയും കഴിച്ച്. അവിടെ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള ഹൈമാസ്ക് ലൈറ്റിന്റെ ചുവട്ടില് നിന്ന് കത്തിയും വച്ചിങ്ങനെ നില്ക്കും. ആകാശത്തിന് കീഴിലുള്ള എന്തുവിഷയവും അവിടെ ചര്ച്ചയ്ക്ക് വരും. ചെലപ്പോ വര്ഗ്ഗീയതയുമാകാം. ഏതായലും അവസാനം ശുഭരാത്രികള് പറഞ്ഞേ പിരിയുകളുള്ളു എല്ലാരും. അങ്ങനെ ഒരു ചര്ച്ചനടന്നോണ്ടിരിക്കുന്പോഴുണ്ട് എന്റെ മൊബൈലിലേക്ക് ഒരു മിസ്കാള് നന്പര് നോക്കീട്ട് ആരാണെന്ന് പിടികിട്ടുന്നുമില്ല. പത്ത് മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോ വീണ്ടും മിസ്കാള്. ഞാന് തിരികെ വിളിക്കാന് നോക്കിയപ്പോ നടക്കണില്ല. ഫോണിനെന്തോ കുഴപ്പം തലേന്നതില് പണിഞ്ഞ് അതിനെന്തൊക്കെയോ സംഭവിച്ചിരുന്നു. അടുത്തുനിന്ന തുളസ്സിയണ്ണന്റെ ഫോണ് വാങ്ങി തിരികെ വിളിച്ചു.
ആരാണ്
ഞാന് മനു.വാണ്. ഇത് ആരാണ്
മറുതലയില് നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം
ഞാന് ഇപ്പോ ചേട്ടന് കൊടുക്കാവേ.
ഞാന് ഞെട്ടിപ്പോയി.
കൊഴപ്പമായോ. എന്റെ ഫോണീന്നറിയാതെ കാള് വല്ലതും പോയോ. തിരികെ വിളിച്ച് ചേട്ടന് കൊടുത്ത് തെറിപറയാനാന്നോ.
അതോ ഞാനാരേയെങ്കിലും വിളിച്ച് കമന്റ് വല്ലോ പറഞ്ഞാരുന്നോ.
ആചേട്ടന് ഇനി തല്ലാനെങ്ങാണം. അയ്യോ.
എനിക്കൊരു പിടിയും കിട്ടീല.
അപ്പോ ഫോണില് പുരുഷ ശബ്ദം.
ശബ്ദം കേട്ടിട്ട് പരിചയവുമില്ല
ഇയാളെന്തു പണിയാ കാണിച്ചെ.
എനിക്കു കൈ മടക്കാന് പറ്റണില്ല. വെള്ളം കോരാന് പറ്റുന്നില്ല. ഒരുമാതിരി ഇച്ചീച്ചി പണിയായിപ്പോയി. എന്നാലും എന്നോടിത് വേണ്ടാരുന്നു.  ഞാനവിടെ ചിരിച്ചുകളിച്ചുനടക്കുന്നെന്നും പറഞ്ഞ് ഞാനത്ര പോങ്ങനൊന്നുമല്ല. എനിക്കുമാകും ഇതെല്ലാം. എന്നൊക്കെ പ്പറഞ്ഞ് ദേഷ്യപ്പെട്ടെന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞോണ്ടിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അപ്പോഴും എനിക്കാളെ പിടികിട്ടീട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവസാനം ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ഞാന് ചോദിച്ചു.
ഇതാരാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
മറുതലയ്ക്കല് നിന്നും
ഞാനാ സുദര്ശനന്.
എന്റെ കൈയ്യില് നല്ലനീര്. അതും വച്ച് ഞാന് അന്പതുതൊട്ടി വെള്ളമെങ്കിലും കഷ്ടപ്പെട്ട് കോരിക്കാണും.  ഇയാളൊരുമാതിരി പന്നപ്പരിപാടിയായിപ്പോയി കാണിച്ചത്. അയാള് തുടര്ന്നു.
അതിനിടയില് എന്റെ ഭാഗ്യദോഷത്തിന് ഫോണ് കട്ടായി.
പ്രശ്നമായല്ലോ.
അയാള് വിചാരിക്കും ഞാന് കട്ടുചെയ്തതാണെന്ന്. ഞാന് വീണ്ടും വിളിച്ചു.
എന്റെ സുദര്ശനന് ചേട്ടാ ഞാന് മനഃപൂര്വ്വം ആരെയും ഉപദ്രവിക്കാറില്ല. ഞാന് ചേട്ടന്റെ കൈ പിടിച്ചൊടിക്കാനൊന്നുമല്ല പിടിച്ചത് ആ മൊബൈല് വാങ്ങി എന്റെ ടേബിളില് കൊണ്ടുവയ്ക്കുക എന്നു മാത്രമേ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുമുള്ളൂ. അപ്പോ ചേട്ടന് ബലമായി പിടിച്ചതുകൊണ്ട് ആ കൈ ഞാന് പിടിച്ചുമാറ്റി. ചേട്ടന്റെ വിരല് ഷര്ട്ടില് ഉടക്കിയിരുന്നതുകൊണ്ട് അത് നൊന്തു അത്രയുമെയുള്ളൂ സംഭവം. ഞാന് മനഃപൂര്വ്വമേയല്ല അതു ചെയ്തത്
ചേട്ടന് ഒരു കാര്യം ചെയ്യ് ഒരു തുണി മടക്കി കൈയ്യില് കെട്ടി അതില് അല്പം എണ്ണഒഴിച്ച് കെടന്നുറങ്ങ് നാളെ രാവിലെ ശരിയാക്കോളും.
ഒരുകാര്യം തീര്ത്തും ഞാന് പറയുന്നു ഞാന് മനഃപൂര്വ്വമേയല്ല അങ്ങനെ ചെയ്തത്. കാരണക്കാരില് ചേട്ടനും അജിയുമെല്ലാം പെടും. എന്തായലും എണ്ണയിട്ടുകിടന്നുറങ്ങ് ശരിയായിക്കൊള്ളും
ഒരുവിധം സമാധാനിപ്പിച്ച് ഫോണ് കട്ട് ചെയ്തു.
എന്റെ സമാധാനം പോയിക്കിട്ടി. വല്ല കാര്യവുമുള്ളതാരുന്നോ. വെറുതേ ഓരോന്നൊപ്പിച്ചോളും എന്നിങ്ങനെ സ്വയം പറഞ്ഞ് കമ്മിറ്റി പിരിയാന് നിക്കാതെ വീട്ടിലേക്ക് പോന്നു. കുറേനേരമിങ്ങനെ വിഷാദം നിന്നു പിന്നെ പോയിക്കിടന്നങ്ങുറങ്ങി.
അടുത്ത ദിവസം ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു. ശ്രുതിലയത്തിന്റെ സുഹൃത്സംഗമത്തിന് തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് പോകുകയും ചെ്യ്തു.
പിന്നീട് ഞാന് സുദര്ശനനെ കാണുന്നത് തിങ്കളാഴ്ച ആയിരുന്നു. ഓഫിസിലെത്തി ആദ്യം ചെയ്തത്. സുദര്ശനേട്ടന്റെ കൈ പിടിച്ചുനോക്കുകയായിരുന്നു. ആ ചെറിയ വെരലില് തൊടുന്പോള് തന്നെ അയാള് പുളയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആശുപത്രിയില് പോകണോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് അയാള് ഇന്നെല തടവിച്ചിരുന്നു എന്നു മറുപടി പറഞ്ഞു. ഞാന് വിന്നിരുന്ന് എന്റെ ജോലിയില് മുഴുകി അന്നും അടുത്തദിവസവും അങ്ങനെ പോയി.
പിന്നെ നാലാം ദിവസമണ് ഞങ്ങള് കണ്ടുമുട്ടിയത്. കാരണം എനിക്കത്യാവശ്യമായി കോട്ടയം വരേ പോകേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് അടുത്ത ദിവസം ലീവിലായിരുന്നു. അതിനടുത്തദിവസവും അയാളുടെ കയ്യില് നീര് അല്പം പോലും കുറവില്ലായിരുന്നു.
എനിക്കതുകണ്ടിട്ട് വല്ലാത്ത വെഷമം തോന്നി. അറിയാതെ പറ്റിയതാണെങ്കിലും. നമുക്ക് എനിക്കുപരിചയമുള്ള ഒരു വൈദ്യരുണ്ട് അവിടെ പോകാം. അയാള് സമ്മതിച്ചു. അങ്ങനെ ഓഫീസ് സമയം കഴിഞ്ഞ്. ഞങ്ങള് വൈദ്യരെ കാണാന് പോയി. വൈദ്യര് കൈ പിടിച്ച് നോക്കിയിട്ട് ചോദിച്ചു?
ഭിത്തിയിലെങ്ങാനം ഇടിച്ചാരുന്നോ?”
എയ് ഇല്ല.
പിന്നെ എന്തു പറ്റി?
അതെ ഒരാളെന്റെ കൈയ്യില് തമാശക്കൊന്നു പിടിച്ചുതിരിച്ചതാ അപ്പോ ഇങ്ങനായി.
ഇങ്ങനോ ഓരോന്ന് ചോദിക്കുന്നതിനിടയില് വൈദ്യര് അയാളുടെ കയ്യ് മുഴുവന് എണ്ണ തേച്ച് പിടിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് ആ ചെറിയ വിരല് പതിയെ വലിച്ചു ഹോ ആ കാഴ്ച ഒന്നു കൈണേണ്ടതായിരുന്നു വൈദ്യര് പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കൈ ഒഴികെ അയാളുടെ മുഴുവന് ശരീരവും പിരിഞ്ഞങ്ങ് പോയി. ഞാനോര്ത്തു ഇത്രയും സഹനശേഷിയില്ലാത്തവന്. കഷ്ടം. അവസാനം വൈദ്യര് കൈയ്യില് വെള്ളത്തുണി കെട്ടി അതില് അല്പം എണ്ണയും ഒഴിച്ചിട്ട് ചോദിച്ചു.
നാളെ എപ്പഴാ വരുന്നത്?”
ഞാനാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത് നാളെ വൈകിട്ട് ഇതേസമയം.
ഒരു കുപ്പിയില് അല്പം എണ്ണയും തന്നിട്ട് വൈദ്യര് അകത്തേക്ക് പോയി. ഞാന് പിന്നാലെ പോയി പണം നല്കി തിരികെ വന്ന് അയാള്ക്ക് എണ്ണ തേച്ച് പിടിപ്പിക്കേണ്ടവിധം വൈദ്യര് പറഞ്ഞത് പറഞ്ഞുമനസ്സിലാക്കി കൊടുത്തു. പതിയെ വൈദ്യശാലക്ക് വെളിയില് കൊണ്ടുവന്ന് വീട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞുവിട്ടു.

വാല്ക്കഷണം: ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങള്ക്ക് ദേഷ്യപ്പെട്ടാല് ഇത്തരം അപകടങ്ങള് സംഭവിക്കും.

Thursday, March 11, 2010

ആ കറുത്ത വ്യാഴാഴ്ച

എന്തിനുഞാന് ആ പുതിയ ക്യാമറ കൊണ്ട് വെള്ളത്തിലിട്ടു. അറിയില്ല. എനിക്ക് ഭ്രാന്തായിരുന്നു. ഫോട്ടോഗ്രാഫിയോടുള്ള ഭ്രമം അല്ല പ്രണയം അതായിരുന്നു എന്നെ  ആ യാത്രയ്ക്ക് പ്രേരിപ്പിച്ചത്.

അന്ന് സെപ്റ്റന്പര് 16, 2009 എനിക്കേറ്റവും സന്തോഷമായ ദിവസം ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫീ ട്രിപ്പ് അതും ഒരു വര്ക്കുചെയ്യുന്നതിന് വേണ്ടി മുന്കൂട്ടി പ്ലാന് ചെയ്തുള്ല ട്രിപ്പ്. ജില്ലയിലെ പ്രമുഖ സ്ഥലങ്ങളും സീനറികളുമെടുക്കുക. ആവുന്നത്ര എടുക്കുകാന്നുള്ള ഉദ്ദേശ്യവും അന്പനാട് എസ്റ്റേറ്റിലെ പ്രഭാതം മഞ്ഞിലൂടെ സൂര്യകിരണങ്ങള് അരിച്ചിറങ്ങുന്നത് പകര്ത്താനുള്ള ആവേശവും തലേന്നത്തെ എന്റെ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഒന്പതുമണിക്കുണരുന്നഞാന് അഞ്ചിനെ ഉണര്ന്ന് കാത്തിരുന്നു.
പുതിയ ക്യാമറ കാനന് ഇ.ഒ.എസ്. 50.ഡി എസ്.എല്.ആര്. പ്രൊഷണല് ക്യാമറയാണ്. അതും സ്റ്റാന്റ് ബൈ ക്യാമറയും അതും എസ്.എല്.ആര്. ആണ്. ക്യാമറാ സ്റ്റാന്റ്, ഫ്ലാഷ്, ടിലി ലന്സ്, എക്സ്ട്രാ റിംഗുകള്, ലാപ്ടോപ്പ് തുടങ്ങി ഒരു ഫുള് സെറ്റപ്പ് ഞാന് റഡിയാക്കി വച്ചു. കൂടെ ഒരു കാലന് കുടയും ന്റെ വേഷം പോലും കാനന്റെ ഫോട്ടോഗ്രാഫീ സ്യൂട്ടാരുന്നു അത്രക്ക് സന്തോഷം നല്കുന്നതായിരുന്നു ആ യാത്ര.
6.30 ആയപ്പോള് ഞങ്ങളുടെ കന്പനി ജീപ്പുവന്നു. തേന്മലയിലേക്കായിരുന്നു ആദ്യയാത്ര. വണ്ടിയോടിക്കുന്നത് കന്പനി ഡ്രൈവര് ഉല്ലാസ്. കൂടെ ഞങ്ങളുടെ പ്രിയങ്കരനായ സെക്രട്ടറി പ്രമീല് കുമാറും. തെന്മലയിലേക്കുള്ള യാത്ര വളരെ രസകരമായിരുന്നു. 
സൈഡ് സീനൊക്കെ കണ്ടിങ്ങനെ പോയ്ക്കോണ്ടിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ പ്രിയങ്കരനായ ന്നു സെക്രട്ടറിയെ പറഞ്ഞില്ലേ അതെന്താന്നു പറയാം. പുള്ളിക്കാരന് നമുക്ക് ബോറഡിക്കാനേ സമ്മതിക്കില്ല. എന്തേലും കഥകളിങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കും റേഡിയോയില് നിന്നെന്നപോലെ നാം കേട്ടുകൊണ്ടും. നേരെ കിഴക്കോട്ടേയ്ക്കുള്ള റോഡ് സൂര്യനെ റോഡില് നേരേ കാണാം ഞാന് വണ്ടിയിരിരുന്നു തന്നെ കുറേ ഫോട്ടോകളെടുത്തു. മഞ്ഞുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് സൈഡ് സീന് പകര്ത്താനൊക്കുകേലായിരുന്നു. 
ഞങ്ങള് തെന്മല വ്യൂപോയിന്റിലെത്തി. അവിടെ നിന്നും ദൂരെ മുകളില് കുത്തനേയുള്ള ഒരു കുന്നിന്റെ മുകളില് മരങ്ങളുടെയിടയിലൂടെ സൂര്യന് എത്തി നോക്കുന്നു. 
ഹോ അപാര കാഴ്ചയായിരുന്നു അത്. ഞാനത് പകര്ത്താന് വൈഡ് ലന്സെടുത്തിട്ടു. പക്ഷേ ക്യാമറ സെറ്റ് ചെയ്യാന് പറ്റുന്നില്ല. കാരണം നേരിട്ട് സൂര്യനെയാണ് എടുക്കുന്നത്. വ്യൂഫൈന്ഡറിലൂടെ നോക്കാന് പറ്റാത്തതായിരുന്നു കാരണം. മാനുവലായി സെറ്റ് ചെയ്ത്. ഫോട്ടോ എടുത്തു. അതിന്റെ പ്രിവ്യൂ നോക്കി വീണ്ടും സെറ്റിംഗ്സ് മാറ്റി വീണ്ടുമെടുത്തു. മൂന്നാമത്തേതിന് ശരിയായി. അവിടെ നിന്നും ഞങ്ങളാ താഴെയിറങ്ങി ഡാമിലെത്തി.
വിശാലമായി ഡാം ഇളം പച്ച നിറമുള്ളജലം. ഒരനക്കം പോലുമില്ലാതെ നില്ക്കുന്നു. അവിടെ നിന്ന് കുറേയേറെ ഫോട്ടോയെടുത്തു. സാധാരണ തെന്മല ഡാമിന്റെ ഫോട്ടോ കണ്ടിട്ടുള്ള ആംഗിളില് നിന്നും വ്യത്യസ്തമായത്. തിരികെ നടക്കുന്പോള് അവിടെ ഒരു വീട്ടിന്റെ മുന്നില് കുപ്പിയില് നിറച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന തേന് കണ്ടു. ചേദിച്ചപ്പോ ചെറുതേനാണ് കാട്ടില് നിന്നം നേരിട്ട് കൊണ്ടുവന്നതാണെന്നറിയാന് പറ്റി. ഞാനൊരെണ്ണം വാങ്ങി. ബ്രഡ് കഴിക്കുന്പോ പ്രയോജനപ്പെടുല്ലോ.
വണ്ടിയില് കയറി കൂറേക്കൂടി യാത്ര ചെയ്ത് ഡാമിന്റെ പ്രധാന ഗേറ്റിലേക്ക് ഞങ്ങലെത്തി ചായകുടിച്ചാല് കൊള്ളാമെന്നുള്ള എന്റെ അഭിപ്രായം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഞാന് ക്യാമറയില് സൂം ലന്സ് പിടിപ്പിച്ച് വണ്ടിയില് നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി. കുരങ്ങന്മാര് അവിടെ ഒരു മരത്തിലിരുന്ന് കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്നുണ്ട്. കുഞ്ഞു കുരങ്ങന്മാര് ആ മരത്തിന്റെ ഭൂമിയിലേക്ക് താണുകിടക്കുന്ന കൊന്പില് പിടിച്ച് ഊഞ്ഞാലാടുന്നുണ്ട്. മുകളില് നിന്ന് ഒരു കുഞ്ഞു കുരങ്ങന് ഇറങ്ങിവന്ന് ഊഞ്ഞാലാടുന്ന കുരങ്ങന്റെ പുറത്തുകൂടി താഴേക്ക് വന്ന് അവന്റെ വാലില് പിടിച്ചാടുന്നു. 
ഞാന് ക്യാമറ് അങ്ങോട്ട് നീട്ടിയപ്പോഴേക്കും രണ്ടും കൂടി താഴേക്ക് ചാടിപ്പോയി അകലെ പാലത്തിന്റെ കൈവരിയില് ഒരാട് കിടക്കുന്നു കാപ്പിപ്പൊടി നിറത്തിനിടയ്ക്കല്പ്പം വെള്ള തേച്ച് പിടിപ്പിച്ച നിറമുള്ള ആട്. അതിന്റെ കഴുത്തില് വളയങ്ങളോ കെട്ടുകളോയില്ല. ഒരു കുരങ്ങന് അതിനടുത്തിരുന്നു എന്തോ തിന്നുന്നു. ഞാന് അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. 
ഒരു കുലുക്കവുമില്ല. പക്ഷേ അതൊരു രസകരമായ കാഴ്ചയായിരുന്നു. നമ്മുടെ നാട്ടിലൊക്കെ പെണ്കുട്യോള്മാരുടെ മുടി വകഞ്ഞ് വച്ച് പേന് നോക്കണകണ്ടിട്ടില്ലേ അതുപോലെ ആ കൊരങ്ങന് ആടിന്റെ രോമങ്ങള് വകഞ്ഞ് പേനോ മറ്റോ എടുത്ത് ചവച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞാന് ക്യാമറാ അതിനു നേരേ നീട്ടി ചാടിപ്പോവല്ലേന്ന് മനസ്സില് കരുതിക്കൊണ്ട്. അതിന്റെ ഒരു ചിത്രം പകര്ത്തി. ചായക്കടയില് നിന്നും വിളിക്കുന്നു. രാവിലെ ഒരു കാലിച്ചായയെങ്കിലുമാകാം. ചായകുടിച്ചിറങ്ങിയപ്പോ സെക്രട്ടറി ഒരു പ്ലാന് പറഞ്ഞു. അന്പനാട് എസ്റ്റേറ്റ്. നമുക്കവിടെ പോകാം. വളരെ നല്ല സ്ഥലമാണ് ന്ന്. ഞാന് പോയിട്ടില്ല ന്നാല് പോകാം. അങ്ങനെ വണ്ടി അന്പനാട് എസ്റ്റേറ്റിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെ നിന്നും 10 കിലോമീറ്ററോളം ഉള്ളിലാണ്ത്. ഉള്ളിലേക്ക് കയറിപ്പോകുന്നതിനനുസരിച്ച് തണുപ്പും മഞ്ഞും കൂടി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇടക്ക് നിറുത്തി കാനന പാതയും വണ്ടിയുടെയും ഫോട്ടോകള് എടുത്തു ഓര്മ്മയാക്കായി. 




ഇടയ്ക്ക് പാറകളിലൂടെ വെള്ളം അലിച്ചലിച്ചിറങ്ങിവരുന്നത് കണ്ട് എനിക്ക് കൊതിയായി. വണ്ടി നിറുത്തിച്ച് ഇറങ്ങി. നല്ല തണുത്ത വെള്ളം ഒരു കുന്പിള് വെള്ളമെടുത്ത് മുഖത്തൊഴിച്ചു. ഫ്രിഡ്ജില് കയറിയപോലായി. പെട്ടന്ന് സെക്രട്ടറിക്കൊരൈഡിയാ ഉല്ലാസേ കുപ്പിയിരിപ്പുണ്ടേല് ഇങ്ങെടുത്തോ. അവന് കുപ്പിയെടുത്തുകൊടുത്തു. സെക്രട്ടറി വെള്ളം അലിച്ചിറങ്ങുന്ന പാറയിലേക്ക് വലിഞ്ഞ് കയറി. കുപ്പിയില് വെള്ളം നിറച്ചു. ഞാന് വന്ന വഴിയേ പതിയ പിന്നിലേക്ക് കുറേ നടന്നു. അതാ വലിയ ഒരു ചിലന്തിവല ടലീ സൂമിലൂടെ ചിലന്തിയെ നോക്കിയപ്പോ അതിശയം സാമാന്യം നല്ല വലിപ്പമുള്ള ചിലന്തി. 
അതിന്റെ പുറത്ത് ഒരു കുഞ്ഞ് ചോരനിറമുള്ല ചിലന്തിയുമിരിക്കുന്നു. പിന്നാലോചിച്ചില്ല ഫോട്ടോം അങ്ങെടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും വെള്ളവും നിറച്ച് സെക്രട്ടറി താഴെയെത്തിയിരുന്നു. ഞങ്ങള് വീണ്ടും യാത്ര തരിച്ചു. കുറേയോടി വണ്ടി പടിഞ്ഞാറേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുന്പോള് ദൂരെ നോക്കെത്താ ദൂരത്ത് മരങ്ങളില് വെയിലടിക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. മഞ്ഞുള്ളതുകൊണ്ട് ഒരു കടും നീല നിറവും നീലയുടെ പല വര്ണ്ണങ്ങളുമായിരുന്നു മരങ്ങള്ക്ക്. എനിക്ക് അത് വളരെ രസകരമായി തോന്നി വണ്ടി നിറുത്തിച്ച് ഇറങ്ങി സ്റ്റാന്റൊക്കെ ഉറപ്പിച്ച് കുറച്ച് ഫോട്ടോയെടുത്തു. കൊള്ളാ പുതിയ ക്യാമറയുടെ റിസള്ട് കൂടിയായപ്പോ ഒരു ആഫ്രിക്കന് ഫോട്ടോയുടെ ഒരു ഫീല്. ചെറിയ ചെറിയ മേഖങ്ങളുള്ള വളരെ വിശാലമായ ആകാശം. 
അതുവന്ന് നീലനിറമാര്ന്ന മരങ്ങളായി മാറുന്നു. നീലനിറമായ മരങ്ങള് അടുത്തേക്ക് വരുംതോറും പച്ചയായി മാറുന്ന കാഴ്ച. ഈ ഒരു ഫോട്ടോകൊണ്ട് തന്നെ യാത്ര പൂര്ണ്ണായപോലൊരു തോന്നല്. ഞങ്ങള് വീണ്ടും എല്ലാം മടക്കി വണ്ടിയില് കയറി വീണ്ടും യാത്ര തുടരന്നു. അന്പനാട് എസ്റ്റേറ്റില് നിന്നും ഒരു തമഴ് ജീവനക്കാരനും ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഇടയ്ക്കവച്ച് കയറിയിരുന്നു. അയാള് പറഞ്ഞവഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് ഞങ്ങള് ആ കാടിനുള്ളിലുള്ള വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനടുത്തെത്തി.
അപാര കാഴ്ചയായിരുന്നു അത്. 
കാടിനുള്ളില് ആളത്താത്ത സ്ഥലത്ത് വര്ഷങ്ങളായി ഉണ്ടായിരുന്ന വെള്ളച്ചാട്ടം. അതും ദുരെ വെള്ളച്ചാട്ടം കാണാന് കഴിയാത്ത രീതിയില് കാടുപിടിച്ച് കിടന്നുന്നു. ആ വെള്ളം പാറകളിലൂടെ ഒഴുകി കുറേ ദൂരം പതച്ച് പതച്ച് സംഞ്ചരിച്ച് വീണ്ടുമൊരു വെള്ളച്ചാട്ടം ചാടി പ്പോകുന്നു. ആ വീശാലമായ  വെള്ളമൊഴുകുന്ന പാറയിലങ്ങിങ്ങായി കുറേ മാനം മുട്ടുന്ന മരങ്ങള്. ഒരു ചെറിയ ഇടവഴിയിലൂടെ ഞങ്ങളിറങ്ങി രണ്ടു വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളുടെയും നടുക്ക് ചെന്നിറങ്ങി. ഒരു സെന്ട്രലൈസ്ഡ് എസി.യിലേക്കിറങ്ങിയ പ്രതീതിയായിരുന്നു. പാറയിലെ വലിയ തടങ്ങളില് വെള്ളം കെട്ടിനില്ക്കുന്നു. തണുത്ത വെള്ളം. വശങ്ങളില് വലിയ മരങ്ങലുള്ളതുകൊണ്ട് പ്രകാശം നന്നേ കുറവും.
എന്നാലും ക്യാമറ എടുത്ത് കുറേ ചിത്രങ്ങളെടുത്തു. ഞങ്ങള് നിന്നതിന്റെ മറുവശത്തേക്ക് പോണം പാറയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ പതഞ്ഞൊഴുകുന്ന വെള്ളത്തിലിറങ്ങി നടന്ന് ഞങ്ങള് അപ്പുറത്തെത്തി. അവിടെ വിശാലമായ പരന്ന ഒരു പാറയില് അല്പം നിന്നു. താഴെ വലിയ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന് മുന്പ് ചെറിയ ചെറിയ ചില വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങള് കാണ്ടപ്പോള് അത് പകര്ത്താനൊരു കൊതി. അതെടുക്കണമെങ്കില് കുത്തനേയുള്ള പാറയിലൂടെ താഴേക്ക് പോകുകയും വേണം. പ്രധാന വെള്ളച്ചാട്ടം കാടുപിടിച്ച് കിടക്കുന്നതുകൊണ്ട് ചെറിയ വെള്ളച്ചാട്ടം പകര്ത്തുന്നത് നന്നായിരിക്കും എന്നു തോന്നി. 
അങ്ങനെ ഞാനും ഉല്ലാസും കൂടി താഴേക്ക് പോയി അവന് ഒരു വലിയ വടി സംഘടിപ്പിച്ച അതും കുത്തി താഴേക്കിറങ്ങി പായലുപിടിച്ച് തെന്നിക്കിടന്നതായിരുന്നു പറയെല്ലാം ഉണങ്ങിയ സ്ഥലത്തുകൂടിയാണ് ഞങ്ങള് താഴേക്കിറങ്ങിയത് അവന്റെ കയ്യില് വടിമാത്രമേയുള്ളായിരുന്നോണ്ട്. അവനങ്ങ് വേഗം താഴെയിറങ്ങി. എന്റെ തോളില് രണ്ട് ക്യാമറയുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇറങ്ങിചെന്ന് ആദ്യം നിരപ്പായി കണ്ട സ്ഥലത്തിരുന്ന് ആദ്യ ചെറിയ വെള്ളച്ചാട്ടം പകര്ത്തി. 

അതിന്റെ പ്രിവ്യൂ നോക്കിയപ്പോ കൊള്ളാം നന്നായിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ലൈറ്റ് പോരാ. മരങ്ങള് വശങ്ങളില് നില്ക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. ചെറിയ വെള്ളച്ചാട്ടം വന്നു വീഴുന്നിടത്തെല്ലാം ഒരോ ചെറിയ കുളം മാതിരിയായിട്ടുണ്ട്. വര്ഷങ്ങലായി വെള്ളം വീഴുന്നതല്ലേ. അവിടെനിന്നും എഴുന്നേറ്റ് ഞാന് താഴേക്ക് നടന്നു. അടുത്ത ചെറിയ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനടുത്തേക്ക് അപ്പോഴാണ് പാറയില് പിടിച്ചു നിന്ന ഒരു ചെടി എന്റെ ശ്രദ്ധയില് പെട്ടത് നല്ല ഒരു പൂവും അവിടെ ഇരുന്ന്. ക്യാമറയില് ലന്സ് മാറി ടെലി ലന്സാക്കി. ആ ഫോട്ടോയെടുത്തു. കാണുന്നത്ര ഭംഗി ഫോട്ടയില് കിട്ടിയില്ല. ഒരു ക്യാമറ അങ്ങ് ബാഗിലാക്കി മുതുകത്തിട്ട്. മറ്റേ ക്യാമറയുടെ സ്ട്രാപ്പ് കൈയ്യില് ചുറ്റി ഞാന് അടുത്ത ചെറിയ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനടുത്തുകൂടി താഴേക്കിറങ്ങി. പതി ഇരുന്നുതന്നെയായിരുന്നു ഇറങ്ങിയ് പക്ഷേ കാല്ല് തെന്നി. പിറകിലേക്ക് വീണു. കുത്തനേയുള്ള പാറയിലായതുകൊണ്ട് ഒരു രക്ഷയും കിട്ടിയില്ല താഴേക്കൊഴുകി കഴുത്തൊപ്പം വെള്ളത്തില് തന്നെ വീണു. വീഴുന്നതിനിടയ്ക്ക് ഞാന് കയ്യിലിരുന്ന ക്യാമറ കരയില് പാറപ്പുറത്ത് വച്ചു വച്ചു എന്നല്ല പറേണ്ടത് ഇട്ടു. വെള്ളത്തില് നിന്നു പൊങ്ങി ആദ്യം നോക്കിയത് കരയില് വച്ച ക്യാമറ ആയിരുന്നു. പിന്നെ കരയില് നിന്ന ഉല്ലാസിന്റെ മുഖത്തേക്കും. ഉല്ലാസെ ക്യാമറ എവിടെ’’. അത് അണ്ണന്റെ കൂടി വെള്ളത്തില് വീണല്ലോ. അയ്യോ. ഞാനറിയാതെ വിളിച്ചുപോയി. ക്യാമറാ പാറയില് വയ്ക്കാന് നടത്തി ശ്രമം വിഭലമായി എങ്ങനെ നടക്കാന് ക്യാമറായുടെ സ്ട്രാപ്പ് എന്റെ കയ്യില് ചുറ്റിയിരുന്നതല്ലെ അതും എന്നോടൊപ്പം വെള്ളത്തില് വീണിരുന്നു. കൂടെ എന്റെ തോളിലുള്ല ബാഗും എല്ലാം. പെട്ടന്ന് ഉയര്ന്നുവന്ന് ബാഗ് കരയില് നിന്ന ഉല്ലാസിന് എറിഞ്ഞുകൊടുത്തു. എന്നിട്ടി അതിലുള്ളതെല്ലാം എടുത്ത് കരയില് നിരത്താന് പറഞ്ഞു. ഞാന് വെള്ളത്തില് മുങ്ങി ക്യാമറ കണ്ടെത്തണ്ടേ. പരതിനോക്കിയിട്ടും ആദ്യ രണ്ടു പരതലും വെറുതേയായി. ഉയര്ന്ന് വന്ന് ഉല്ലാസിനോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ടേയ് വെള്ളത്തി വീണോടെ. വീണിരുന്ന അണ്ണാ ആ പാറയുടെ സൈഡിലേക്കാ വീണേന്ന് ഒരു പാറ വെള്ളത്തില് നിന്നും ഉയര്ന്ന് നിന്നിരുന്നു. ഞാന് വീണ്ടും മുങ്ങി പാറയുടെ അടിയിലെല്ലാം പരതി കിട്ടി സ്ട്രാപ്പില് പിടികിട്ടി. പതിയെ ക്യാമറയിലേക്ക് കൈ കൊണ്ടു ചെന്ന് പതിയെ വലിച്ചു നോക്കി വരുന്നില്ല. ലന്സ് പാറയില് കുരുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. ലന്സിളക്കേണ്ടി വരുമോ. ഒരു സംശയം. ന്നാലും ലന്സില് പിടിച്ച് ഒന്നുകൂടി വലിച്ചു നോക്കി. വന്നു ഇളകി വന്നു. ക്യാമറയുടെ വശം പൊട്ടിയിരുന്നു അകം മുഴുവന് വെള്ളവും. കഴുത്തൊപ്പം തണുത്ത വെള്ലത്തില് നിന്നതുകൊണ്ടുകൂയിയായിരിക്കാം എന്റെ മനസ്സങ്ങ് മരവിച്ചുപോയി. ക്യാമറാ ഉല്ലാസിന് കൊടുത്തിട്ട് കരയില് വയ്ക്കാന് പറഞ്ഞു. എനിക്ക് പിന്നെയും മുങ്ങേണ്ടിയിരുന്നു. ടെലി ലന്സിന്റെ ഹുഡ് തെറിച്ചുപോയിരുന്നു അതിനായി. ഞാന് മൂന്ന് തവണകൂടി മുങ്ങി അരിച്ചുപെറുക്കി. കിട്ടിയില്ല. അവസാനം ഞാന് കരയിലേക്ക് വലിഞ്ഞുകയറി. ഈ സംഭവനങ്ങളെല്ലാം കൂടി 8 മിനിട്ടിനകം അവസാനിച്ചിരുന്നു. കരയിലിരുന്ന് ഞാന് ഹുഡിനായി പരതുന്നത് കണ്ട ഉല്ലാസ് പെട്ടന്ന് പാന്റും ഷര്ട്ടും അഴിച്ചുവച്ച് വെള്ളത്തിലേക്കിറങ്ങി എന്റെ കഴുത്തൊപ്പമുള്ള വെള്ളം പക്ഷേ അവന് തലയ്ക്കൊപ്പമായിരുന്നു. അവനും രണ്ടുമൂന്ന തവണ തപ്പി നോക്കി. കിട്ടീല അതുമല്ല ഹുഡ് നോക്കി നില്ക്കേണ്ടന്ന് ഞാന് പറഞ്ഞു. ക്യാമറയും ലന്സും 5 മിനിട്ടോളം വെള്ളത്തില് കിടന്നു. അങ്ങനെ അവന് കരക്കു കയറി. എന്റെ പോക്കറ്റില് പെഴ്സും ഒരു മള്ടീ മീഡിയാ മൊബൈലും മറ്റുമൊക്കെയുണ്ടായിരുന്നു. ഉല്ലാസ് കരയിലെത്തിപ്പോഴാണ് ഞാനതോര്ത്തത്. മൊബൈലെടുത്തു നോക്കിയപ്പോ അത് ഓഫായിരിക്കുന്നു. 15 മിനിട്ടോളം വെള്ളത്തില് കിടന്നാപ്പിന്നെ അതെങ്ങനെ ഓഫാവാതിരിക്കും. പേഴ്സും കാശും എല്ലാം നനഞ്ഞഇരുന്നു ഞാനുള്പ്പെടെ. വെള്ളത്തില് കിടന്ന ക്യാമറ തുറന്ന് അകത്തുനിന്ന വെള്ളം മുഴുവന് കളഞ്ഞു ലന്സിനകം മുഴുവന് വെള്ളമായിരുന്നു. പുറത്തു നിന്നെല്ലാം തുടച്ച് ക്യാമറയും ലന്സും ബാഗിലിട്ട് ബാഗില് കിടന്ന ക്യാമറയെടുത്ത് തോളില് തൂക്കി. ഞങ്ങള് മുകളിലേക്ക് കയറിവന്നു. മുകളിലേക്ക് കയറുന്നതിനനുസരിച്ച് മരവിപ്പ് വിട്ടുമാറി ശരീരം ചൂടായിത്തുടങ്ങി. മുകളിലെത്തിയപ്പോ താഴെയെന്താ നടന്നതെന്ന് വ്യക്തമാകാതെ മുകളില് നില്ക്കുകയായിരുന്നു സെക്രട്ടറി. അദ്ദേഹം ഒരു കന്പില് പിടിച്ച് നില്ക്കുന്നു. താഴെ നടന്നത് കണ്ട് താഴേക്കിറങ്ങിവന്ന അദ്ദേഹത്തിന് പ്രഷറ് കൂടി വീഴാനൊരുങ്ങി അങ്ങനെയാ കന്പില് പിടിച്ച് നിന്നത്. ഞങ്ങള് മുകളിലേക്ക് കയറിവന്ന് വണ്ടിയുടെ അടുത്തെത്തി അപ്പോഴെക്കും എനിക്ക് ടെന്ഷനായിത്തുടങ്ങി. ക്യാമറയുടെ വിലയും അതിന്റെ ഉടമസ്ഥനട് എന്തു പറയുമെന്നും മറ്റുമുള്ള ചിന്തകളുടെ അലട്ടലായിരുന്നു ടെന്ഷന് കാരണം. അതുമല്ല ഇനിയെന്തുചെയ്യുമെന്ന് എന്നോടുള്ള ചോദ്യങ്ങള്ക്കൊന്നുമെനിക്ക് മറുപടിയുമില്ലായിരുന്നു. കാരണം ഞാന് എന്റെ ആവശ്യത്തിനല്ലായിരുന്നു ക്യാമറ സംഘടിപ്പിച്ചീട്രിപ്പിന് പോയത്. പക്ഷേ അവരൊന്നു മിണ്ടുന്നില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഫോട്ടോയെടുക്കാന് പോയ ട്രിപ്പ് മൂകമയമായി തിരികെ തെന്മലയിലെത്തി. ഇതിനിടയ്ക്ക് ഞാന് ക്യാമറയിലെയും ലന്സിലെയുമൊക്കെ വെള്ളം പുറത്തു കളയാന് ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തെന്മലയിലെത്തി വണ്ടി ഒരു ഹോട്ടലിന്റെ മുന്നില് നിറുത്തി. പക്ഷേ എനിക്ക് ലേശം പോലും വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്ങനെയുണ്ടാകാനാണ്. ആഹാരം കഴിച്ചെന്നുവരുത്തി. ഞങ്ങള് കടയില്നിന്നിറങ്ങി. ഇറങ്ങിയപ്പോള് സെക്രട്ടറി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ന്തായാലും ക്യാമറയുടെ ഉടമസ്ഥനോട് ഇപ്പോ ന്തേലും കാര്യം പറഞ്ഞ് പെന്റിംഗില് വയ്ക്കുക. ഞാന് ഓഫീസില് ചെന്നിട്ട് പ്രസിഡന്റുമായി ആലോചിച്ച് കാര്യങ്ങള് അറിയിക്കാം. താന് ഇന്നിനി ഓഫീസിലോട്ട് വരണ്ടാ. ന്നുപറഞ്ഞ് ഞങ്ങള് തിരികെ കൊല്ലത്തേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. തിരികെ എന്നേ വീട്ടിലിറക്കിയിട്ട് പോകാന് തുടങ്ങവേ. സെക്രട്ടറി എന്നേവിളിച്ച് വീണ്ടും പറഞ്ഞു ഇന്നു വൈകിട്ട് 5 മണിക്കുമുന്പ് പ്രസിഡന്റുമായി സംസാരിച്ച് ഫോണില് വിളിച്ചറിയിക്കാം. അതുമല്ല നാളെ വരുന്പോള് ഓഫീസിലാരോടും ഇക്കാര്യം പറയേണ്ട. ശരി ന്നു ഞാന് പറഞ്ഞു നനഞ്ഞൊലിച്ച ക്യാമറാബാഗും മറ്റു സാമഗ്രഹികളുമെടുത്ത് ആരും കാണാതെ ഞാനെന്റെ റൂമിലേക്ക് കയറി കതകടച്ചു. എന്തു ചെയ്യണം എന്നെനിക്കൊരെത്തും പിടിയും കിട്ടീലാ. മൊബൈലാണേല് ഓഫായോണ്ട് ആരേം വിളിക്കാനും പറ്റുന്നില്ല. അവസാനം കതകുതുറന്ന് അച്ഛന്റെ മൊബൈലെടുത്ത് സിംകാര്ഡ് ഊരി അതിലിട്ടു. എന്നിട്ട് അടുത്ത് പരിചയമുള്ള ഒരു ചങ്ങാതിയെ വിളിച്ച് കാര്യം എത്രയും പെട്ടന്ന് എന്റെ വീട്ടിലേക്കു വരാന് പറഞ്ഞു. അഞ്ചുമിനിട്ടിനകം അദ്ദേഹം എത്തി. കാര്യങ്ങള് പറഞ്ഞവതരിപ്പിച്ചു. ഒരല്പം ആശ്വാസമായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിര്ദ്ദേശപ്രകാരം ക്യാമറാ തന്ന ചങ്ങാതിയെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ധരിപ്പിച്ച്. പുതിയക്യാമറ ഒരാഴ്ചയ്ക്കകം വാങ്ങിക്കൊടുക്കാം എന്നു സമ്മതിപ്പിച്ചു. 
എന്നിട്ട് വെള്ളത്തില് വീണ ക്യാമറയുമെടുത്ത്. ഒരു ടവ്വലിന്റെ മുകളില് വച്ച് നോക്കിയിരിപ്പായി. അല്ലാതെന്തു ചെയ്യാന്. 
ആരാത്രി ഉറക്കമില്ലാതെ കടന്നുപോയി. കാലത്ത് ഓഫീസിലെത്തി. ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തപോലെ സെക്രട്ടറി അദ്ധേഹത്തിന്റെ ക്യബിനിലിരിക്കുന്നു. ആരും ഒന്നുമറിഞ്ഞിട്ടുമില്ല. ഞാന് കയറി അദ്ദോഹത്തോട് ചോദിച്ചു ഞാന് എന്തു ചെയ്യണമെന്ന്. പ്രസിഡന്റിവിടെയില്ലായിരുന്നു വരുന്പോള് പറയാം എന്നദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഇതു ഒന്നും നടക്കില്ലെന്നും വെള്ളം കയറിയ ക്യാമറാ ഇവരുടെ മറുപടിക്കായി വച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാല് ശരിയാവില്ലെന്നും മനസ്സിലായപ്പോള് ഞാന് കാനന് സര്വ്വീസ് സെന്ററിലും മറ്റും വിളിച്ച് സര്വ്വീസിനുള്ള കാര്യങ്ങള് തിരക്കി. അങ്ങനെ എറണാകുളത്തെ ക്യാമറാ സ്കാന് ഓഫീസ് അഡ്രസാണ് അവസാനം കിട്ടിയത്. അവിടേക്ക് പോകാന് തീരുമാനിച്ചു. അത് സെക്രട്ടറിയെ അറിയിച്ച് അടുത്ത ദിവസത്തേക്ക് ലീവുമെടുത്ത് ഞാന് എന്റെ ഒരു ചങ്ങാതിയേയും കൂട്ടി എറണാകുളത്തേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. ട്രയിന് യാത്ര. യാത്രകള് ഒരുപാടിഷ്ടമുള്ള എനിക്കത് പക്ഷേ ഒരു തണുപ്പന് യാത്രയായിരുന്നു.

അന്പനാട് എസ്റ്റേറ്റിലെ പ്രധാന വെള്ളച്ചാട്ടം

കഥ തീരുന്നില്ല എന്റ കഥയായതിനാല് ഇതവസാനിക്കുക
എന്നത് ഞാനില്ലാതാകുക എന്നാണ്.
തുടരും.... 
ക്യാമറാ റിപ്പയര് ചെയ്യാന് കൊണ്ടുപോയ കഥകള്.......
പണം ഒരളവുമില്ലാതെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിന്നും തുടരുകയാണ് 
ആ ക്യാമറാ റിപ്പയറിംഗ് കഥ.